ഡ്രിസിലിന്റെ വരകള്‍..

മുഖമില്ലാത്ത കഴുകന്മാര്‍

2007-09-05T22:24:00.003+03:00

ഈ കഥ സമര്‍പ്പിക്കുന്നു... അനോണികളാല്‍ വ്യഭിചരിക്കപ്പെട്ട മലയാളം ബ്ലോഗെഴുത്തിനു...
-------------------------------------------------------------------

പടിഞ്ഞാറേ മാവില്‍ നിന്നും ഒരു പെണ്‍കുരുവി, കിഴക്കേ മാവിലെ ഒരു ആണ്‍കുരുവിയെ അതിരുകളില്ലാത്ത മാനത്തെ ഇളംകാറ്റിലെവിടെയോ വെച്ച്‌ പരിചയപ്പെട്ടു. അവയുടെ മനസ്സുകള്‍ പരസ്‌പരം കുറുകി. മാധുര്യമുള്ള കുറുകലുകള്‍. സല്ലാപത്തിന്റെ കുറുകലുകളുമായി അവ അനന്തമായ മാനത്തു കൂടെ ഒഴുകി നടന്നു. ആരും പരസ്‌പരം എതിര്‍ത്തില്ല.

പെട്ടെന്നൊരു ദിനം മഴ പെയ്‌തു. പെണ്‍കുരുവിയെ തേടി ഒരു മിന്നല്‍ പാഞ്ഞു വന്നു. അതില്‍ ബോധോദയം ഉണ്ടായിരുന്നു. ആണ്‍കുരുവിയില്‍ നിന്നും ഇത്രയും കാലം കേട്ടതു മുഴുവന്‍ പെണ്‍കുരുവി സ്ഥലകാലബോധമില്ലാതെ ശര്‍ദ്ദിച്ചു. പരിസരമാകെ വൃത്തികേടായി. അതിനു മുകളില്‍, ദേശമെവിടെയെന്നറിയാതെ പറന്നു വന്ന ചില കഴുകന്മാര്‍ വട്ടമിട്ടു. അവയ്‌ക്ക്‌ മുഖമില്ലായിരുന്നു. ഒടിഞ്ഞു തൂങ്ങിയ കാലുകളില്‍ അവയ്‌ക്ക്‌ സ്വന്തത്തെ ഊന്നാന്‍ സാധിക്കാത്തതു കൊണ്ടോ എന്തോ, അവ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ ചിറകടിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു. നിലം പതിക്കാതിരിക്കാനെന്ന പോലെ.! അവയുടെ ചിറകടികള്‍ അന്തരീക്ഷത്തെ ശബ്‌ദമുഖരിതമാക്കി.

പെണ്‍കുരുവി പഴി ചാരി: "ക്ലാ ക്ലാ ക്ലാ.. ക്ലീ ക്ലീ ക്ലീ.."
ആണ്‍കുരുവിക്കു ദേഷ്യം വന്നു: "ക്ലീ ക്ലീ ക്ലൂ ക്ലൂ??"
പെണ്‍കുരുവി അലറി വിളിച്ചു "ക്ലു ക്ലു ക്ല ക്ലി ക്ലു"

മുഖമില്ലാത്ത കഴുകന്മാരുടെ ചിറകടികള്‍ക്ക്‌ വേഗമേറി. ഉത്തേജകത്തിന്റെ ആ ചിറകടികള്‍ അന്തരീക്ഷത്തിലെ താപനില വര്‍ദ്ധിപ്പിച്ചു. ചിറകടികള്‍ക്ക്‌ ഭാഷയുടെ താളം വെക്കുന്നത്‌ പോലെ.. "അതു തന്നെ..!!", "കൊടുക്ക്‌..." "അങ്ങനെ തന്നെ..!!" " വിടരുത്‌..".

ശര്‍ദ്ദിച്ച പെണ്‍കുരുവിയുടെ തൂവലുകള്‍ മൊത്തം വൃത്തികേടായി. ഉത്തരവുമായി വന്ന ആണ്‍കുരുവിയുടെ കാലുകള്‍ മലിനജലത്തില്‍ പൂണ്ടു. അവ രണ്ടും പൊടുന്നനെ അവിടെ നിന്നും പറന്നകന്നു.. സ്വയം വൃത്തിയാകുന്നതിനായി...!! പക്ഷെ, മുഖമില്ലാത്ത കഴുകന്മാരുടെ ചിറകടിയൊച്ചയ്‌ക്ക്‌ കാഠിന്യം വര്‍ദ്ധിക്കുന്നത്‌ പോലെ..!! അവയുടെ ചിറകുകള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്നും ഉമിനീര്‍ തെറിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദുഷ്‌ചിന്തയുടെ ദുര്‍ഗന്ധം വമിക്കുന്ന ഉമിനീര്‍..!! പുഴുവരിച്ച നട്ടെല്ലില്‍ നിന്നും ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന ചലമാണോ അതെന്ന് തോന്നിച്ചു. കാഷ്‌ഠമായി ഉതിര്‍ന്നു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്ന അവയുടെ ആക്രോഷങ്ങള്‍ അന്തരീക്ഷത്തെ ഭയപ്പെടുത്തി. സ്‌നേഹത്തിന്റെ ഒലീവിലകളുമായി ആ വഴി വന്ന ഏതോ ചില പക്ഷികള്‍, ദുര്‍ഗന്ധം സഹിക്ക വയ്യാതെ തിരിച്ചു പറന്നു.. ചിലത്‌ ദുര്‍ഗന്ധത്തിന്റെ കാഠിന്യത്താല്‍ അവിടെ ബോധമറ്റ്‌ വീണു.

സൂര്യനസ്‌തമിക്കുന്നുവോ??? ഇരുള്‍ പരത്തുന്ന പടിഞ്ഞാറെ ചക്രവാളത്തിലെവിടെ നിന്നോ വീണ്ടും ചില ചിറകടിശബ്‌ദം കേള്‍ക്കുന്നു.. ഒലീവിലികള്‍ കൊക്കിലൊതുക്കിക്കൊണ്ട്‌ പറന്നു വരുന്ന പ്രാവിന്‍കൂട്ടത്തിന്റെ ചിറകടി ശബ്‌ദമാണോ???? ആകാം.. ആകണം..!! പ്രതീക്ഷയുടെ സൂര്യകിരണങ്ങള്‍ കിഴക്കന്‍ ചക്രവാളത്തില്‍ വീണ്ടും ഉദിക്കുന്നു... ഇനിയൊരിക്കലും അസ്‌തമിക്കേണ്ടതില്ലാത്ത പോലെ..

-------------------------------------------------------------------------------

ഈ കഥയിലെ കഥാപാത്രങ്ങളുമായി ആര്‍ക്കെങ്കിലും ബന്ധമുണ്ടെങ്കില്‍, മുഖം പോയിട്ട്‌ മുഖംമൂടി പോലുമില്ലാതെ, ബൂലോഗത്ത്‌ അലഞ്ഞു തിരിയുന്ന അനോണികളോട്‌ മാത്രമാണ്‌. ഏതെങ്കിലും അനോണിക്ക്‌ വല്ലതും പറയാനുണ്ടെങ്കില്‍, നേരില്‍ പറയാം. +971 50 8675371... ദയവ്‌ ചെയ്‌ത്‌ എന്റെ ബ്ലോഗില്‍ ദുര്‍ഗന്ധം പരത്തരുത്‌.. :)

സസ്‌നേഹം
ഒരു പാവം ബ്ലോഗന്‍
ഡ്രിസില്‍ മൊട്ടാമ്പ്രം

അഭ്യര്‍ത്ഥന

2007-06-30T10:41:00.000+03:00

പ്രിയ സുഹൃത്തേ..

ഐ.വൈ.എ അജ്‌മാന്‍ ഘടകത്തിന്റെ കീഴില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന പൊതു ഗ്രന്ഥാലയം വിപുലീകരിക്കുന്ന നടപടികള്‍ നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്‌. അജ്‌മാനിലെ മലയാളികള്‍ക്ക് ഉപയോഗപ്രദമാകുന്ന ഗ്രന്ഥാലയമെന്ന നിലയ്‌ക്ക്, അത്ലേക്ക് പുസ്‌തകങ്ങള്‍ സംഭാവനയായി നല്‍‌കി നിങ്ങളുടെ പിന്തുണ നല്‍‌കാന്‍ അഭ്യര്‍ത്ഥിക്കുന്നു. പുസ്‌തകങ്ങള്‍ സംഭാവനയായി നല്‍‌കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നവര്‍ എന്നെ 050 8675371 എന്ന നമ്പറിലേക്ക് വിളിക്കാന്‍ താല്‍‌പര്യം.

സസ്‌നേഹം

നിങ്ങളൂടെ സുഹൃത്ത്

ഡ്രിസില്‍ മൊട്ടാമ്പ്രം

അല്‍ ഐന്‍ ടൂറ്

2007-02-10T10:53:00.002+03:00

ഇന്നലെ (09.02.2007) ഡാഫൊഡില്‍സ് യു.എ.ഇ ചാപ്‌റ്റര്‍ അമ്ഗങള്‍ അല്‍ ഐനിലേക്ക് നടത്തിയ ഏകദിന യാത്രയുടെ ദ്രിശ്യങള്‍

ഗ്രൂപ് ഫോട്ടോ (കുറെ പേര്‍ ദൂരേ എവിടെയോ ആയതു കൊണ്ട്, മുഴുവനാളുകള്‍ ഈ ഫോട്ടോയില്‍ ഇല്ല)

ഡാഫൊഡില്‍സിലെ ബ്ലോഗീ-ബ്ലോഗന്‍മാര്

ബ്ലോഗന്‍മാര്‍ തമ്മില്‍ തല്ലു കൂടുന്നെങ്കില്, ദാ ഇങനെ 'നേരാ വാ നേരേ പോ' മോഡല്‍ തല്ലു കൂടണം

നന്ദു കാവലം സ്‌പീക്കിംഗ്

ഫുട്‌ബാള്‍ വിജയികള്‍ക്കുള്ള ട്രോഫി

കമ്പവലി ട്രോഫി ടീം ക്യാപ്‌റ്റന്‍ വിശാലന്‍ ഏറ്റു വാങുന്നു

അന്ന ദാനം :)

ഇങനെയും ഓണ്‍ലൈന്‍ സൌഹ്ര്^ദം

ഇഫ്‌താര്‍ മീറ്റിലെ ദ്ര്^ശ്യങള്

2006-10-14T10:35:00.002+03:00

ഇന്നലെ ഷാര്‍ജ ബുഹൈറ കോര്‍ണീഷില്‍ നടന്ന, ഡാഫൊഡില്‍സ് ഇന്‍ ഡിസേര്ട്ട് യു.എ.ഇ. ചാപ്‌റ്റര്‍ അമ്ഗങളുടെ ഇഫ്‌താര്‍ മീറ്റിലെ ദ്ര്^ശ്യങള്..

ഫോടോ: ധര്‍മജന്‍ പട്ടേരി

ബാച്‌ലേര്സ് മാത്രമ്..

വിവാഹിതര്‍ ഒരു (അ)വിവാഹിതന്റെ കൂടെ..

പിരിയും മുമ്പ് ഗ്രൂപ് ഫോടോ..

മെഡിക്കള്‍ ക്യാമ്പ് ചിത്രങ്ങള്‍

2006-07-12T07:34:00.001+03:00

പ്രിയ ബ്ലോഗീ ബ്ലോഗന്മാരെ...

ഡാഫൊഡിത്സ് ഇന്‍ ഡെസേര്‍ട്ട്, യു.എ.ഇ ചാപ്‌റ്റര്‍ ജാന്‍‌സണ്‍‌സ് സ്‌റ്റാര്‍ പോളി ക്ലിനിക്കുമായി ചേര്‍ന്ന് നടത്തിയ മെഡിക്കല്‍ ക്യാമ്പിന്റെ ചിത്രങ്ങള്‍ വെബ്‌സൈറ്റില്‍ ചേര്‍ത്തിട്ടുണ്ട്. കാണാന്‍ ആഗ്രഹമുള്ളവര്‍ മാത്രം സന്ദര്‍ശിക്കുക.

www.daffodilsindesert.com

ലോക ലഹരി വിരുദ്ധ ദിനം

2006-06-26T09:52:00.002+03:00

ജൂണ്‍ 26 - ലോക ലഹരി വിരുദ്ധ ദിനം

ബൂലോക ഗ്രൂപ് ഫോട്ടൊ

2006-06-19T05:59:00.001+03:00

പ്രിയ ബ്ലോഗീ ബ്ലോഗന്മാരേ.. അന്ന് ദാ ഇവിടെ ഞാനോരു വാക്ക് പറഞ്ഞിരുന്നു. വാക്ക് പറഞ്ഞാല്‍ പറഞ്ഞതാ ഈ ഡ്രിസില്‍. ഹാ..!!! ഇന്നാ പിടിച്ചോ...!!

അന്ന് ഞാന്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു എല്ലാരോടും, നിങ്ങളുടെ ഫോട്ടോ എനിക്കയച്ചു തരാന്‍. ആകെ അയച്ചു തന്നത് വിശലേട്ടന്‍ മാ‍ത്രമാണ്. ബാക്കി ഫോട്ടോകളെല്ലാം ഞാന്‍ ഓരോരുത്തരുടേയും ബ്ലോഗില്‍ ചെന്ന് മോഷ്‌ടിച്ചതാണ്. ബാക്കിയുള്ളവരുടെ ഫോട്ടോകള്‍ mazha82@gmail.com എന്ന വിലാസത്തില്‍ അയക്കുകയാണെങ്കില്‍ നമുക്ക് ഒരു വലിയ ഗ്രൂപ് ഫോടോ തന്നെ ചെയ്യാം. തീര്‍ച്ചയായും അയക്കുമല്ലോ..!!??
സസ്‌നേഹം
ഡ്രിസില്‍ മൊട്ടാമ്പ്രം.

മെഡിക്കല്‍ ക്യാമ്പ്

2006-06-18T11:56:00.001+03:00

പ്രിയ ബ്ലോഗീ ബ്ലോഗന്മാരേ...

ഡാഫൊഡില്‍‌സ് ഇന്‍ ഡെസേര്‍ട്ട് യു.എ.ഇ ചാപ്‌റ്റര്‍, ജാന്‍‌സണ്‍‌സ് സ്‌‌റ്റാര്‍ പോളി ക്ലിനിക്കുമായി ചേര്‍ന്ന് നടത്തുന്ന മെഡിക്കല്‍ ക്യാമ്പിനെ കുറിച്ച് അറിയിക്കാന്‍ വൈകിയതില്‍ ക്ഷമിക്കുമല്ലോ.

കൂടുതല്‍ വിവര‍ങ്ങല്‍ ദാ ഈ വെബ് സൈറ്റില്‍ നിന്നും ലഭിക്കും.

www.daffodilsindesert.com

മാതൃദിനം

2006-05-14T05:20:00.001+03:00

യാത്രയയപ്പ്‌

2006-04-25T08:18:00.001+03:00

ഇളം തെന്നലിനു നല്‍കിയ യാത്രയയപ്പ്‌ ഫോടോസ്‌ ദാ ഇവിടെ ഉണ്ട്‌. ഇവിടെ ക്ലിക്കുക.

ഇനിയുമെത്ര ദിനങ്ങളീ യാത്ര...

2006-04-15T10:51:00.001+03:00

മേടം 01. ഇന്ത്യന്‍ സമയം രാവിലെ 00:15.

കാലത്തിന്റെ കണക്കുപുസ്‌തകത്തില്‍ എന്റെ ജന്മം കൂടി ലിഖിതപ്പെടുത്തിയ ദിനം.

ലക്ഷ്യമില്ലാത്ത യാത്ര തുടരുകയാണ്‌.

വഴിയോരക്കാഴ്‌ചകള്‍ ഒന്നൊന്നായി അതിവേഗം പിന്നിലേക്ക്‌ മറയുന്നു.

ദൈര്‍ഘ്യമറിയാത്ത പാത..!

പിന്നിടുന്ന ഭാഗങ്ങളിലെ മണ്ണിടിയുന്ന, തിരിച്ചുപോക്ക്‌ അസാധ്യമായ പാത. തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍, ശ്യൂന്യതയില്‍ നിന്നും ഓര്‍മകളും സ്വപ്‌നങ്ങളും മാടി വിളിക്കുന്നത്‌ പോലെ..!!

പിന്നിട്ട വഴിയോരങ്ങളില്‍ നിന്നും ലഭിച്ച ഒരു പിടി സൌഹൃദങ്ങള്‍ കൂട്ടിനുണ്ട്‌. ചില സൌഹൃദങ്ങള്‍, ഞാനറിയാതെ മറവിയുടെ സത്രത്തില്‍ അന്തിയുറങ്ങാന്‍ ചെന്നു.

സഞ്ചാരപഥത്തിലെവിടെയൊക്കെയോ പെരുമ്പറ കൊട്ടുന്ന ആശയങ്ങളും ആദര്‍ശങ്ങളും...!!

ചൂണ്ടുപലക ഇല്ലാത്ത കൈവഴികള്‍ക്ക്‌ മുന്നില്‍, ദിശയറിയാതെ പതറുന്ന മനസ്സ്‌..! തെരഞ്ഞെടുക്കേണ്ട വഴിയെക്കുറിച്ചുള്ള മനസ്സംഘര്‍ഷം..!

യാത്രയിലെന്നും ഒന്നിച്ചുണ്ടായിരുന്ന, എന്നും ഒന്നിച്ചുണ്ടാകണമെന്നാഗ്രഹിച്ച ചിലര്‍ എന്റെ പാതിവഴിയില്‍ യാത്രയ്‌ക്ക്‌ അന്ത്യം കുറിച്ചു. അവരുടെ പാത അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഇന്നലെ 'പാതയിലെ ഒരു നാഴികക്കല്ല് കൂടി പിന്നിട്ട' എനിക്ക്‌ അഭിനന്ദനങ്ങളും ആശംസകളുമറിയിച്ച എന്റെ പ്രിയ കുടുംബാംഗങ്ങള്‍ക്കും സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കും എന്റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ നന്ദി.

പക്ഷെ, ഞാനറിയുന്നു.. ആയുസില്‍ നിന്നും ഒരിതള്‍ കൂടി കൊഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ഇനിയുമെത്ര ദിനങ്ങളീ യാത്ര...

വിഷു ആശംസകള്‍

2006-04-10T10:19:00.001+03:00

ഒരു പേന ചെയ്‌ത ചതി

2006-04-06T09:41:00.003+03:00

ഓര്‍മ്മ വന്നപ്പോള്‍, പെട്ടെന്ന് എഴുതിയെടുത്തത്‌.

ചുറ്റും ആരൊക്കെയോ ഇരിക്കുന്നുണ്ട്‌. തൊട്ടടുത്തിരിക്കുന്ന വട്ടക്കണ്ണടയെ കണ്ടപ്പോള്‍ തന്നെ മനസ്സിലായി, ഇതൊരു ബു.ജിയാണെന്ന്. എല്ലാവരുടെയും കൈയില്‍ പേനയുണ്ട്‌. മുന്നില്‍ ചാരിത്ര്യം നഷ്‌ടപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്ത വെള്ളക്കടലാസുകള്‍. ചിലര്‍ പേന വിരലുകള്‍ക്കിടയില്‍ വെച്ച്‌ കറക്കുന്നു. ചിലര്‍ ഡസ്‌കിനു മുകളില്‍ പേന ഒരു പോസ്‌റ്റ്‌ പോലെ വെച്ച്‌, കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ട്‌ മട്ടത്രികോണം വരക്കുന്നു. എല്ലാ നയനങ്ങളിലും അപരിചിതത്വം തുളുമ്പി നിന്നിരുന്നു. ആരും ഒന്നും തന്നെ സംസാരിച്ചില്ല. നിശ്ശബ്‌ദത തളം കെട്ടി നിന്ന ആ ക്ലാസ്‌ മുറിക്കകത്തുണ്ടായിരുന്നവരുടെ ഹൃദയങ്ങള്‍ ശബ്‌ദമുഖരിതമായിരുന്നു. മനസംഘര്‍ഷത്തിന്റേയും ആംകാംക്ഷയുടെയും ബഹളമയം.

പെട്ടെന്ന്, പൈജാമ ധരിച്ച ഒരു ഊശാന്താടിക്കാരന്‍ കടന്നു വന്നു. ഒരക്ഷരം പോലും ഉരിയാടാതെ അയാള്‍ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന കറുത്ത ബോഡില്‍ വെള്ള നിറത്തിലുള്ള അക്ഷരങ്ങള്‍ അടുക്കി വെച്ചു.
'വിഷയം : ആരാണ്‌ വാതിലില്‍ മുട്ടുന്നത്‌.. ഈ അസമയത്ത്‌? സമയം : 2 മണിക്കൂര്‍'
ചിലര്‍ വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ പേനയെടുത്ത്‌ എഴുത്ത്‌ തുടങ്ങി. ചിലര്‍ ചിന്തകളുടെ പിന്നാലെ നടന്നു. മറ്റു ചിലര്‍ തങ്ങളുടെ പേനയിലേക്ക്‌ തന്നെ ഉറ്റു നോക്കിയിരിക്കുന്നു. എപ്പോഴാണ്‌ പേനത്തുമ്പില്‍ നിന്നും കഥകള്‍ പെയ്‌തിറങ്ങുന്നതെന്നറിയാനെന്ന പോലെ..!!
എന്റെ ദൃഷ്‌ടി മാത്രം ആ കറുത്ത ബോര്‍ഡിലെ വാക്കുകള്‍ക്കിടയില്‍ കുരുങ്ങി കിടക്കുകയയിരുന്നു. ആ അക്ഷരങ്ങല്‍ എന്നെ നോക്കി ഇളിക്കുന്നത്‌ പോലെ തോന്നി. ജീവിതത്തിലാദ്യമായി പങ്കെടുക്കുന്ന കഥാരചനാ മല്‍സരം. ഇന്റര്‍ കോളേജ്‌ കലോല്‍സവത്തിലേക്ക്‌, കോളെജിലെ 2600 വിദ്യാര്‍ത്ഥികളെ പ്രതിനിധീകരിച്ച്‌ വന്ന 'കഥാകാരന്‍'. മത്സരദിവസം കാലു മാറിയ, യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ പങ്കെടുക്കേണ്ടിയിരുന്ന രജീഷിന്റെ പേരില്‍, ലോകത്തിലെ സകല മൃഗങ്ങളെയും ചേര്‍ത്ത്‌ ഹോമം കഴിക്കുകയായിരുന്നു എന്റെ മനസ്സ്‌.
പെട്ടെന്ന്, ശശിമാഷിന്റെ വാക്കുകള്‍ ഓര്‍മ്മ വന്നു.
'കഥാരചനാ മത്സരത്തില്‍ ആദ്യത്തെ ഒന്നേകാല്‍ മണിക്കൂര്‍ നമ്മള്‍ ആലോചനയ്ക്ക്‌ വേണ്ടി ചെലവിടണം. പിന്നീടുള്ള മുക്കാല്‍ മണിക്കൂര്‍ എഴുതണം.'
ഞാന്‍ അലോചിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. 'ആരാണ്‌ വാതിലില്‍ മുട്ടുന്നത്‌.. ഈ അസമയത്ത്‌?' എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും ഒന്നും വന്നില്ല. ഏറെ നേരം പ്രര്‍ത്ഥിച്ചു. 'കഥേ വാ.. കഥേ വാ...' എവിടെ വരാന്‍..!!
ഞാന്‍ മെല്ലെ കഴുത്ത്‌ ചെരിച്ച്‌ അടുത്തിരിക്കുന്ന പെണ്‍കുട്ടിയുടെ കടലാസിലേക്ക്‌ നോക്കി. അവളുടെ കഥയുടെ ശീര്‍ഷകം മാത്രമേ കണ്ടുള്ളൂ. 'ജാലകക്കാഴ്ചകള്‍' ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ ചിരിച്ചു. 'പൊട്ടത്തി... ബോര്‍ഡിലെഴുതിയ വിഷയം കണ്ടിട്ടില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു..!!' ഞാന്‍ വീണ്ടും ഏന്തി വലിഞ്ഞ്‌ നോക്കി. ഞാന്‍ കോപി അടിക്കുന്നത്‌ പേടിച്ചിട്ടെന്ന പോലെ, ആ പെണ്‍കുട്ടി കുറച്ച്‌ മാറി ഇരുന്നു. അവസാനപ്രതീക്ഷയും പോയി.
എന്റെ മനസ്സിലെ 'കഥ' വിയര്‍പ്പുതുള്ളികളായി കടലാസിലേക്ക്‌ ഉതിര്‍ന്നു. മുഖം അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ചെരിച്ച്‌, വിയര്‍പ്പുതുള്ളികള്‍ കുപ്പായക്കൈകളില്‍ ഒപ്പിയെടുത്തു.
ഞാന്‍ വാച്ച്‌ നോക്കി. ഒന്നേകാല്‍ മണിക്കൂര്‍ കഴിയുന്നു. എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ്‌ വര്‍ദ്ധിച്ചു. ഒന്നേകാല്‍ മണിക്കൂര്‍ ആലോചിച്ചിട്ടും വരാത്ത കഥയുണ്ടൊ ലോകത്ത്‌? ഒന്നേകാല്‍ മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞു.
മസ്‌തിഷ്‌കത്തിനകത്ത്‌ നിന്നും ആരൊക്കെയോ വിളിച്ചു കൂവാന്‍ തുടങ്ങി.
'എഴുതാന്‍ തുടങ്ങൂ.. എഴുതാന്‍ തുടങ്ങൂ..'
ആദ്യമായി 50 മീറ്റര്‍ ഓട്ടമല്‍സരത്തിനു പങ്കെടുക്കുന്ന ഒന്നാം ക്ലാസ്‌ വിദ്യാര്‍ത്ഥിയെ പോലെ ഞാന്‍ പകച്ചു നിന്നു. ക്ലാസ്മുറിയിലെ പേനകള്‍ മുഴുവന്‍ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ബ്ലാക്ക്‌ ബോര്‍ഡിലെ അക്ഷരങ്ങല്‍ എന്നെ നോക്കി അട്ടഹസിച്ചു...! അന്തരീക്ഷത്തിലെ ഭീകരാവസ്ഥ കണ്ട്‌, എന്റെ ചിന്തകളും ആലോചനകളും ഓടിയൊളിച്ചു.
'ഇനി ഇരുപത്‌ മിനുറ്റ്‌ ബാകിയുണ്ട്‌.' സമയം എന്റെ തലക്കൊന്ന് മേടി. ഒന്നരമണിക്കൂറായി എന്റെ രജിസ്റ്റര്‍ നമ്പര്‍ മാത്രം പേറി, എന്റെ മുന്നിലിരിക്കുന്ന ആ വെള്ളക്കടലാസ്‌ എന്നെ സഹതാപ പൂര്‍വ്വം നോക്കി.
ഇനിയും എഴുതാതിരുന്നാല്‍...!!' ദുരഭിമാനം എന്നെ അലോസരപ്പെടുത്താന്‍ തുടങ്ങി.
പെട്ടെന്ന്... വളരെ പെട്ടെന്ന്... എന്റെ പേന ആ വെള്ളക്കടലാസിന്റെ നഗ്‌നമേനിയിലേക്ക്‌ ചാടി വീണൂ. അത്‌ കുതറി മാറാന്‍ ശ്രമിച്ചു. അക്ഷരങ്ങള്‍ നാലുപാടും നിലവിളിച്ചു കൊണ്ടോടി. ഒരു ദയാദാക്ഷിണ്യവും കാണിക്കാതെ ആ പേന രാക്ഷസനൃത്തമാടി.
കലിയടങ്ങി. ആ പേന കിതച്ചു. ചാരിത്ര്യം നഷ്‌ടപ്പെട്ട ആ കടലാസ്‌, കൈകള്‍ മുഖത്ത്‌ ചേര്‍ത്ത്‌ തേങ്ങിക്കരഞ്ഞു. വസ്‌ത്രങ്ങള്‍ ധരിച്ച്‌ താന്‍ കോറിയിട്ട ചിത്രങ്ങള്‍ നോക്കി എന്റെ പേന ചിരിച്ചു.
രണ്ട്‌ മണിക്കൂര്‍ തികയാറായി. ഞാന്‍ അവിടെയിരുന്ന് കരയുന്ന കടലാസിന്റെ ശിരസ്സില്‍ തലോടി. അത്‌ തലയുയര്‍ത്തി, കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകളുമായി എന്നെ നോക്കി. എന്റെ പേന പിച്ചിച്ചീന്തിയ ആ കടലാസിന്റെ മൃദുലമേനിയിലൂടെ ഞാന്‍ കണ്ണുകളോടിച്ചു.

------------------

രാത്രി പന്ത്രണ്ട്‌ മണിയടിച്ചു.
ആ കുടിലില്‍ കിങ്ങിണി അമ്മൂമ്മ തനിച്ചാണ്‌. പെട്ടെന്ന് ഒരു പട്ടി കുരച്ചു. കിങ്ങിണി അമ്മൂമ്മ വാതിലടച്ച്‌ കിടന്നു.
പെട്ടെന്ന്, ഒരു കള്ളന്‍ വന്ന് വാതിലില്‍ മുട്ടി.
അമ്മൂമ്മ ചോദിച്ചു.'ആരാണ്‌ വാതിലില്‍ മുട്ടുന്നത്‌.. ഈ അസമയത്ത്‌'
കള്ളന്‍ മിണ്ടിയില്ല. അവന്‍ തന്ത്രശാലിയായിരുന്നു.
അമ്മൂമ്മ വീണ്ടു ചോദിച്ചു.'ആരാണ്‌ വാതിലില്‍ മുട്ടുന്നത്‌.. ഈ അസമയത്ത്‌'
കള്ളന്‍ ശബ്‌ദം മാറ്റി പറഞ്ഞു. 'എനിക്ക്‌ ഒരു ഗ്ലാസ്‌ വെള്ളം വേണം'
അമ്മൂമ്മ വാതില്‍ തുറന്നു. കള്ളന്‍ അമ്മൂമ്മയുടെ മേല്‍ കടന്നാക്രമിച്ചു. കത്തിയെടുത്ത്‌ അമ്മൂമ്മയെ കുത്തിക്കൊന്നു.
അപ്പോഴും അമ്മൂമ്മ ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.'ആരണ്‌ വാതിലില്‍ മുട്ടുന്നത്‌.. ഈ അസമയത്ത്‌'

------------------

'കൊള്ളാം.. നല്ല കഥ' ഞാന്‍ സ്വയം സമാധാനിച്ചു.
ഞാന്‍ കടലാസെടുത്ത്‌ മോഡറേറ്ററുടെ കൈയില്‍ കൊടുത്തു. എന്റെ നീളമേറിയ കാലുകള്‍ എന്നെയും വഹിച്ച്‌ കൊണ്ട്‌ അതിവേഗം ചലിച്ചു. കണ്ണൂര്‍ ബസ്‌സ്റ്റാന്റ്‌ ലക്ഷ്യമാക്കി.
കലോല്‍സവത്തില്‍ സമ്മാനാര്‍ഹരായവരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതിനായി, പിറ്റേന്ന് കോളേജില്‍ യോഗം ചേര്‍ന്നു. ആശംസാപ്രസംഗത്തിനിടയില്‍ ശശി മാഷ്‌ പറയുന്നത്‌ ഞാന്‍ അങ്ങേയറ്റം ക്ഷമയോടെ കേട്ടിരുന്നു. 'കോളേജിന്റെ പേര്‌ പ്രശസ്‌തമാകാന്‍ ചില കഥാകാരന്മാരുടെ കഥകളും കാരണമയിട്ടുണ്ട്‌'
അതിലെ 'കഥാകാരന്‍' എന്ന വാക്കിന്‌ അദ്ദേഹം കട്ടി കൂട്ടിയതെന്തിനാണെന്ന് സദസ്സിലെ ആര്‍ക്കും മനസ്സിലായില്ല.

udf prakatana pathrika

2006-04-03T09:53:00.000+03:00

anyone can help me to get the full version of udf prakatana pathrika?

plz email me to mazha82@gmail.com asap

സൌഹൃദങ്ങള്‍ കൊഴിയുമ്പോള്‍

2006-03-29T10:09:00.001+03:00

കുട്ടേട്ടന്‌..

2006-03-27T20:01:00.001+03:00

ആര്‍ ആര്‍ക്ക്‌ മേല്‍ വിജയം കൊയ്‌തു

2006-03-19T11:37:00.001+03:00

പുലികളുടെ സ്വന്തം നാട്‌

2006-03-01T14:58:00.002+03:00

'ഛെ!! പത്ത്‌ മണി കഴിഞ്ഞു..!' രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ്‌ ക്ലോക്കിലേക്ക്‌ നോക്കി രാജീവ്‌ സ്വയം ശപിച്ചു. ഇന്നലെ ഫ്ലൈറ്റ്‌ എയര്‍പോര്‍ട്ടിലെത്തുമ്പോള്‍ തന്നെ രാത്രി 2 മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പിന്നെ, ചെക്കിംഗും എല്ലാം കഴിഞ്ഞ്‌ വീട്ടിലെത്തി ഒരു ഗ്ലാസ്‌ വെള്ളം പോലും കുടിക്കാതെ കിടക്കയിലേക്ക്‌ വീണതാണ്‌.

പെട്ടെന്ന് തന്നെ കുളിച്ച്‌, ഒരു ഗ്ലാസ്‌ ചായ മാത്രം കുടിച്ച്‌ വേഗം കണ്ണൂര്‍ സ്‌റ്റേഡിയം കോംപ്ലക്‍സിനടുത്തേക്ക്‌ നടന്നു.
'എത്ര നാളായി എല്ലാത്തിനേയും ഒന്ന് കണ്ടിട്ട്‌..!! മൂന്ന് വര്‍ഷത്തെ പ്രവാസജീവിതം. അവര്‍ക്ക്‌ എന്നെ കണ്ടാല്‍ മനസ്സിലാവോ..?? ഇന്ന് ഞാറാഴ്‌ചയല്ലെ.. എല്ലാവരും അവിടെ തന്നെ കാണണം.'

'ടപ്പേയ്‌..!!' നടും പുറത്ത്‌ ഒരു അടി കിട്ടിയപ്പോഴായിരുന്നു രാജീവ്‌ ഓര്‍മകളില്‍ നിന്നുമുണര്‍ന്നതും സ്‌റ്റേഡിയം കോംപ്ലക്‍സെത്തിയത്‌ അറിഞ്ഞതും. വല്ലാത്ത അമര്‍ഷത്തോടെ അവന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. പിന്നില്‍ തന്റെ ബാല്യകാല സുഹൃത്ത്‌ ഫാറൂഖിനെ കണ്ടപ്പോള്‍ അവന്റെ ദേഷ്യം പകുതി ഇല്ലാതായി.

'തള്ളെ.. ഇതെന്തിരി ഈ നേരത്ത്‌?? ഇതെപ്പ എത്തി..???'

രാജീവിന്‌ അമ്മയ്‌ക്ക്‌ വിളിയ്ക്കുന്നത്‌ പണ്ടെ ഇഷ്‌ടമല്ലായിരുന്നു.
'ഫാറൂഖെ.. വെറുതെ അമ്മക്ക്‌ വിളിക്കരുത്‌ പറഞ്ഞേക്കാം..'

'ഇതെന്തിരി പറേണെടെയ്‌..! പോട്ടെ. ചീള്‌ കേസ്‌കള്‌. പിന്നെന്തിരി വിശേഷങ്ങള്‌..??'

രാജീവിനൊന്നും മനസ്സിലായില്ല. ഫാറൂഖിനിതെന്ത്‌ പറ്റി? കണ്ണൂരില്‍ താനിത്‌ വരെ കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത എന്തൊക്കെയോ ആണ്‌ അവന്‍ പറയുന്നത്‌.

'അണ്ണാ.. ഇതെപ്പളെത്തി?' പെട്ടെന്നുള്ള ശബ്‌ദം കേട്ട്‌ രാജീവ്‌ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ശ്രീശന്‍. തന്റെ ആത്മസുഹൃത്ത്‌.

'നീ വീീീമാനയാത്രയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ്‌ എപ്പളെത്തി ചെല്ലേ..? സുഖങ്ങളൊക്കെ തന്ന്യേല്ലേ..?'

'സുഖം..!' ശ്രീശന്റെ സംസാരശൈലി കണ്ട്‌ പകച്ച്‌ നിന്ന രാജീവില്‍ നിന്നും വാക്കുകള്‍ വന്നത്‌ യാന്ത്രികമായിരുന്നു.

'തള്ളെ.. ലവനെ സൂക്ഷിക്കണം. ലവന്‍ പുലിയാണ്‌ കെട്ടാ..!' ഫാറൂഖിനെ ഇടം കണ്ണിട്ട്‌ നോക്കിക്കൊണ്ട്‌ ശ്രീശന്‍ പറഞ്ഞു.

'ലവന്‍ പുലിയായിരിക്കും. പഷെ, ശ്രീശന്‍ വെറും പുലിയല്ല കെട്ടാ.. അവനൊരു സിംഗമാണ്‌.. സിംഗം!!'
നാലാമത്തെ ശബ്‌ദത്തിന്റെ ഉടമസ്‌ഥനെ അവര്‍ തിരഞ്ഞു. അഗസ്‌റ്റിന്‍. അവരുടെ ഗ്യാംഗിലെ മറ്റൊരുത്തന്‍.

'എല്ലാരുണ്ടല്ലോ അഫിമുഗ സംഫാഷണത്തിന്‌. കാര്യെന്തിരി? അണ്ണാ.. നീ അങ്ങട്‌ തടിച്ച്വൊല്ലൊ. നീ പുലിയാണ്‌ കെട്ടാ..!!' രാജീവിന്റെ തോളത്ത്‌ തട്ടിക്കോണ്ട്‌ അഗസ്‌റ്റിന്‍ പറഞ്ഞു. അപ്പോഴും രാജീവ്‌ തനിക്കേറ്റ ആഘാതത്തില്‍ നിന്നും മോചിതനായിട്ടില്ലായിരുന്നു.

'അണ്ണാ..ഒരു അഞ്ച്‌ രൂപ ഇങ്ങട്‌ എടുത്തേ..!' തിരിഞ്ഞ്‌ നോക്കിയപ്പോള്‍ അഗസ്‌റ്റിന്റെ അഞ്ചാം ക്ലാസില്‍ പഠിക്കുന്ന അനുജന്‍. കൂടെ മൂന്നാല്‌ പിള്ളാരുമുണ്ട്‌.

'ഇവരൊക്കെ ആര്‌, എന്തിരി, എങ്ങനെ..?' അഗസ്‌റ്റിന്‍ ചോദിച്ചു.

'എന്റെ ക്രികറ്റ്‌ ടീമിലുള്ളതാ. ഏട്ടന്‍ നിരുവിച്ചാല്‍ ഒരു സംഫാവന തരാല്ലോ..'

'എന്തിരി സംഫാവന..? പോയ്യ്യേ... പോയ്യ്യേ...!!' അഗസ്‌റ്റിന്‍ ശബ്‌ദമുയര്‍ത്തി.

'ഏട്ടന്‍ പുലിയായിരുന്നല്ലേ..' പിള്ളേര്‌ ഓടുന്നതിനിടയില്‍ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

'തള്ളേ.. കലിപ്പ്‌ തീരുന്നില്ലല്ലെടെയ്‌..' അതും പറഞ്ഞ്‌ അഗസ്‌റ്റിന്‍ രാജീവിന്റെ പുറത്തൊന്നു കൊടുത്തതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു.

രാവീവപ്പോഴും പന്തം കണ്ട പെരുച്ചാഴിയെ പോലെ പകച്ചു നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. അവന്‍ അടുത്തുള്ള മരുന്ന് കടയുടെ പേര്‌ നോക്കി. 'ത്രിവേണി മെഡിക്കല്‍സ്‌, കണ്ണൂര്‍'

'ഹൊ !! ഇത്‌ കണ്ണൂര്‍ തന്നെ.' രാജീവ്‌ നെഞ്ചത്ത്‌ കൈ വെച്ച്‌ സമാധാനിച്ചു.

പെട്ടെന്നായിരുന്നു അവന്‍ സണ്ണി മാഷെ കണ്ടത്‌. നാട്ടിലെ വലിയ സാമൂഹിക പ്രവര്‍ത്തകനും ഭാഷാ സാഹിത്യപ്രേമിയൊക്കെയാണയാള്‍. രാജീവ്‌ സമയം വൈകിക്കാതെ മാഷുടെ അടുത്തേക്ക്‌ നടന്നു.
സുഖവിവരങ്ങള്‍ക്ക്‌ ശേഷം രാജീവ്‌ മാഷോട്‌ പരിഭവം പറഞ്ഞു.

'എന്തൊക്കെയാ മാഷെ ഈ കേള്‍ക്കുന്നേ? എല്ലാരും ഏതോ തരം, ഇത്‌ വരെ കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത ശെയിലിയിലാണ്‌ സംസാരിക്കുന്നത്‌.? നമ്മുടെ തനത്‌ ഭാഷ അന്യം നില്‍ക്കുമോ എന്നൊരു പേടി..!'

'നീ എന്തിരി പറേണ്‌ രജീവാ.. ലവന്മാരൊക്കെ പുലികളാണെടെയ്‌..'

രാജീവിന്റെ നെഞ്ചിലൂടെ ഒരു മിന്നല്‍പിണര്‍ കടന്നുപോയി.

'മാഷേ.. മാഷും..!!??'

'ഫാഷയൊക്കെ നോക്കേണ്ട കാര്യെന്തിരി തള്ളേ..?ചീള്‌ കേസ്‌കള്‌. അതൊക്കെ പോട്ടെ..!! അച്ചനോട്‌ എന്റെ അന്വേഷണം പറഞ്ഞേര്‌. നീ ഇപ്പ പോണാ.. അതാ എന്റെ കൂടെ വീട്ടിലേക്ക്‌ വരണാ..??'

'ഇല്ല.. പിന്നെ കാണാം' രാജീവ്‌ പിന്നെ ഒരു നിമിഷം പോലും അവിടെ നിന്നില്ല. ധൃതിയില്‍ വീട്ടിലേക്ക്‌ തിരിച്ചു. നടക്കുമ്പോള്‍ തന്റെ പിന്നിലും മുന്നിലും ഇടത്തും വലത്തും എന്തൊക്കെയോ ശബ്‌ദങ്ങള്‍ അലയടിക്കുന്നത്‌ രാജീവ്‌ അറിഞ്ഞു.

'തള്ളേ കൊള്ളാം.. കലക്കി.'

'എന്തിരി ഡായ്‌.. ഞാന്‍ പുലിയാണ്‌ മറക്കേണ്ട..!'

'പഷെങ്കില്‌, ഇങ്ങട്‌ വരേണ്ട കാര്യെന്തിരി ചെല്ലേ..??'

'ലവന്‍ പുലിയാണ്‌ കെട്ട..!!'

രാജീവ്‌ ഒന്നും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലായിരുന്നു. എപ്പോഴാണ്‌ വീട്ടിലെത്തിയതെന്ന് കൃത്യമായോര്‍ക്കുന്നില്ല.

'എല്ലാവരേയും കണ്ടോടാ..?' ഉമ്മറത്തിരിക്കുന്ന അച്ചന്‌ ഒരു ഗ്ലാസ്‌ വെള്ളവുമായി വന്ന അമ്മ രാജീവിനോട്‌ ചോദിച്ചു.

'എന്തിരി പറേണ്‌ തള്ളെ.. കണ്ണൂര്‍ മൊത്തം പുലികളാ..'

പകച്ചു പോയ അമ്മയുടെ കയ്യില്‍ നിന്നും വീണത്‌ സ്‌റ്റീല്‍ ഗ്ലാസയതിനാല്‍, ആ ഗ്ലാസ്‌ പൊട്ടാതെ രക്ഷപ്പെട്ടു.

കടപ്പാട്‌: വിശാലമനസ്‌കന്റെ കമാന്റിനോട്‌

കൊള്ളിമിട്ടായി

2006-02-20T22:55:00.002+03:00

കൊള്ളിമിട്ടായി

'എവ്‌ടേക്യാ കുട്ട്യേ ഈ ഓട്‌ണേ.. അവിടെ നിക്കാനല്ലെ പറഞ്ഞത്‌..'
ഞാന്‍ വിളിച്ച്‌ കൂവുന്നത്‌ ചിന്നുമോന്‍ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലായിരുന്നു.
'നിന്റെ കുസൃതി ഇത്തിരി കൂട്‌ണ്‌ണ്ട്‌.'
അവന്‍ എന്റെ വാക്കുകള്‍ ശ്രദ്ധിക്കാതെ വീണ്ടും ഓടുകയാണ്‌. വയല്‍ വരമ്പിലേക്ക്‌ താഴ്‌ന്ന് നില്‍ക്കുന്ന പുല്‍നാമ്പുകളില്‍ മഴത്തുള്ളികള്‍ കോര്‍ത്തിണക്കിയ മുത്തുമാല തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ച്‌ ചിന്നുമോന്‍ ചിരിച്ചുകൊണ്ട്‌ ഓടി.
വീട്ടിലെത്തി എന്റെ മടിയിലിരുന്ന് എന്റെ മുഖത്തേക്ക്‌ തന്നെ നോക്കി ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴും അവന്‍ ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.

കാലത്തിന്റെ ഇതളുകള്‍ ഒന്നൊന്നായി കൊഴിഞ്ഞു. അച്ഛമ്മയോടും അപ്പൂപ്പനോടും കൈനീട്ടം വാങ്ങി, പുത്തനുടുപ്പ്‌ ധരിച്ച്‌ അച്ഛന്റെ കൈ പിടിച്ച്‌ പാടവരമ്പത്തൂടെ വിദ്യാരംഭം കുറിക്കാന്‍ നടന്നപ്പോഴും അവന്‍ ചിരിച്ചു.
'രേവതീ.. സമായമായി. ഇറങ്ങാം.' പിന്നില്‍ ഭര്‍ത്താവിന്റെ ശബ്‌ദം കേട്ടാണ്‌ രേവതി ഓര്‍മകളില്‍ നിന്നുമുണര്‍ന്നത്‌. ഒരു നെടുവീര്‍പ്പിനു ശേഷം അവള്‍ അനിലേട്ടനോടൊപ്പം നടന്നു.
'കാലചക്രത്തിന്റെ വേഗത മനസ്സിലാക്കാന്‍ ഞാന്‍ വൈകിയിരുന്നുവോ..??' ചിന്നുമോന്‌ ഇന്ന് 28 തികയുന്നു. അവന്‍ ജയിലിലായിട്ട്‌ ഒമ്പത്‌ വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞു. ജയിലിലെത്തിയിട്ട്‌ അവനോട്‌ പലതും പറയാനുണ്ട്‌'. നടക്കുന്നതിനിടയില്‍ രേവതി എന്തൊക്കെയോ ആലോചിച്ചു കൂട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
'എന്താ ജാന്‍സീ ഇത്‌.. എത്ര നേരമായി ഒന്ന് കടയില്‍ പോകാന്‍ പറഞ്ഞിട്ട്‌..!' പുസ്‌തകം തട്ടിപ്പറിച്ച്‌ കൊണ്ടുള്ള അമ്മയുടെ വിളി കേട്ടപ്പോള്‍ ജാന്‍സിക്ക്‌ വല്ലാത്ത അമര്‍ഷം തോന്നി.
'ഛെ.. നല്ല നോവലായിരുന്നു. ഇനി എന്തൊക്കെയാണാവോ രേവതി ചിന്നുമോനോട്‌ പറയാന്‍ പോകുന്നത്‌.' പിറുപിറുത്ത്‌ കൊണ്ട്‌ അവള്‍ തുകല്‍സഞ്ചിയുമെടുത്ത്‌ ഗേറ്റ്‌ കടന്ന് റോഡരികിലൂടെ കടയിലേക്ക്‌ നടന്നു.
പെട്ടെന്നായിരുന്നു അവളത്‌ കണ്ടത്‌. ആ കാഴ്‌ച അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ക്ക്‌ വിശ്വസിക്കാനായില്ല.
'ആ കാഴ്‌ച എങ്ങനെ വാക്കുകള്‍ കൊണ്ട്‌ വിവരിക്കും..??' ലാല്‍ കഥ പകുതിയ്‌ക്ക്‌ നിര്‍ത്തി പേന താഴെ വെച്ച്‌ കൈകള്‍ പിറകില്‍ കെട്ടി ആ മുറിയിലൂടെ അലക്ഷ്യമായി ഉലാത്താന്‍ തുടങ്ങി. തുറന്നിട്ട ജനലഴികളിലൂടെ കടന്ന് വന്ന ഉച്ചവെയിലില്‍ മുറിയിലെ 60 വോള്‍ട്‌ ബള്‍ബിന്റെ പ്രകാശം മങ്ങിയിരുന്നു. വാക്കുകള്‍ കിട്ടാതെ പതറുന്ന ഒരു കഥാകാരന്റെ ഭാവങ്ങള്‍ അയാളുടെ മുഖത്ത്‌ മിന്നിമറഞ്ഞു.
'കട്ട്‌..!! എന്തായിത്‌ ലാല്‍.. ഭാവങ്ങള്‍ കുറച്ച്‌ കൂടി ഭംഗിയാവട്ടെ.' സംവിധായകന്റെ ശബ്‌ദം കേട്ട്‌ ലാല്‍ അഭിനയം നിര്‍ത്തി.
'ഒരു കഥാകാരന്റെ റോള്‍ ഇത്രയൊക്കെയേ എനിക്ക്‌ ചെയ്യാന്‍ പറ്റൂ..'
ലാലിന്റെ വാക്കുകള്‍ കേട്ട്‌ സംവിധായകന്‌ കലി കയറി.
'പറ്റില്ലെങ്കില്‍ മതിയാക്കി വീട്ടിലിരിക്കേടോ..'
'ആരോടാടാ നീ ഈ വെല്ലുവിളിക്കണേ..?? എഴുന്നേറ്റ്‌ ജോലിക്ക്‌ പോകാന്‍ നോക്കെടാ ഹംകേ..' ബാപ്പയുടെ ശകാരം കേട്ടാണ്‌ ഷരീഫ്‌ ഉറക്കത്തില്‍ നിന്നുണര്‍ന്നത്‌.
'ഒരു സംവിധായകനാകാനുള്ള മോഹം സ്വപ്‌നത്തിലൂടെയെങ്കിലും സഫലമാകുമ്പോഴാ ഒരു ജോലി..!!' ബാപ്പയെ മനസ്സില്‍ പ്രാകിക്കൊണ്ട്‌ അവന്‍ ബ്രഷെടുത്ത്‌ നടന്നു.
'ഇതെന്തൂട്ര് കഥ !!?? കോപ്‌..!!'
കടല പൊതിഞ്ഞ്‌ കിട്ടിയ ആ കടലാസ്‌ തുണ്ടിലെ കഥ മുഴുവന്‍ വായിക്കാന്‍ നില്‍ക്കാതെ, അടുത്ത്‌ കിടക്കുന്ന ചെളിക്കുണ്ടിലേക്ക്‌ ആ കടലാസ്‌ വലിച്ചെറിഞ്ഞ്‌ കൊണ്ട്‌ രമേഷന്‍ പ്രാകി. കുറച്ച്‌ നേരം അവിടെ കണ്ട ഒരു പോക്രാച്ചി തവളയെ കല്ലെറിഞ്ഞ്‌ രസിച്ചതിന്‌ ശേഷം, വള്ളി ട്രൌസര്‍ ഒന്നുകൂടി മുറുക്കിക്കെട്ടി കൊടുങ്ങല്ലൂരിലെ ആ ഇടവഴിയിലൂടെ അവന്‍ വീട്ടിലേക്ക്‌ ഓടി.

Narendran Commission report

2006-02-15T09:50:00.000+03:00

anyone can help me to get the full version of 'Narendran Commission report'??
pls email to mazha82@gmail.com

കറങ്ങിത്തിരിഞ്ഞ്‌....

2006-02-15T08:11:00.002+03:00

ഇന്നലെ സുഹൃത്ത്‌ അസീസിന്റെ ഫോണ്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന്‍ ഇവിടെ നിന്നും നാട്ടിലെത്തിയിട്ട്‌ രണ്ട്‌ ദിവസം ആകുന്നേയുള്ളൂ. ഫോണ്‍ എടുത്തയുടനെ കിട്ടി.. നല്ല കിടിലന്‍ 'റിതെ'(മറിച്ചു ചൊല്ലുക). കാര്യം അന്വേഷിച്ചപ്പോഴാണ്‌ സംഗതിയുടെ കിടപ്പ്‌ മനസ്സിലായത്‌. അവന്‍ ഇവിടെ നിന്നും പോകുമ്പോള്‍ ഒരു ഡി.വി.ഡി വാങ്ങിയിരുന്നു. ഞാനാണ്‌ അത്‌ ഷാര്‍ജയില്‍ നിന്നും സെലക്‍ട്‌ ചെയ്‌ത്‌ കൊടുത്തത്‌. അവന്റെ ഭാര്യ-വീട്ടിലേക്ക്‌ വാങ്ങിയതാത്രെ. വലിയ ഗൌരവത്തോടു കൂടി 300 ദിര്‍ഹത്തിന്റെ ആ ഡി.വി.ഡി അവിടെ കൊടുത്തു.

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അളിയന്‍ വന്നു ചോദിച്ചു. 'അസീസളിയ പാലക്കാട്‌ വഴിയാണോ വന്നത്‌??'
ആരും കാണാതെ അവന്റെ തലയ്‌ക്ക്‌ രണ്ട്‌ മേടിയിട്ട്‌ അസീസ്‌ പറഞ്ഞു. 'കോഴിക്കോട്‌ ഫ്ലൈറ്റ്‌ ഇറങ്ങിയാല്‍ എങ്ങനെയാടാ കണ്ണൂരേക്ക്‌ പാലക്കാട്‌ വഴി വരിക??'
'അതിനു എന്നോടെന്തിനാ ചൂടാവണെ.. ഇങ്ങള്‌ ഈ ഡി.വി.ഡി-യുടെ പുറത്ത്‌ നോക്ക്‌' അളിയനും വിട്ടില്ല.
അസീസ്‌ ഡി.വി.ഡി-യുടെ പുറത്ത്‌ നോക്കി. അവിടെ ഇംഗ്ലീഷില്‍ ആരും കാണാത്ത വിധത്തില്‍ എഴുതിയിരിക്കുന്നു.
'മേഡ്‌ ഇന്‍ പാലക്കാട്‌'
ആരെങ്കിലും കേട്ടിരിക്കുമോ എന്നറിയാന്‍ ചുറ്റും നോക്കുന്നതിനിടയില്‍ പിന്നില്‍ നിന്നും ആരോ കമന്റുന്നത്‌ കേട്ടു..
'ഇത്‌ നമ്മടെ ദാസനും വിജയനും ഗള്‍ഫിലെത്തിയത്‌ പോലെയാവോ..!!'

ചാറ്റല്‍ മഴ തോരുന്നില്ല

2006-02-02T11:57:00.005+03:00

പുറത്ത്‌ ചെറുതായി ചാറ്റല്‍ മഴ പെയ്യുന്നുണ്ട്‌. പ്രിഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം സര്‍ സയ്യിദ്‌ കോളേജില്‍ ഇതിനു മുമ്പ്‌ വന്നത്‌ രണ്ട്‌ വര്‍ഷം മുമ്പാണു. ഗള്‍ഫിലേക്ക്‌ പോകാനായി ബാംഗ്ലൂരിലെ ജോലി രാജി വെച്ച്‌ നാട്ടിലെത്തിയതായിരുന്നു. കാത്തിരിപ്പിനു ദൈര്‍ഘ്യം വര്‍ദ്ധിക്കുന്നു. വൈകുന്നേരങ്ങള്‍ വിരസമായി തോന്നിയപ്പോഴാണു പഴയ കാമ്പസിലേക്ക്‌ ഇറങ്ങിയത്‌. വൈകുന്നേരമായതിനാല്‍ കോളേജില്‍ ആളനക്കമില്ലായിരുന്നു.

കോളേജ്‌ വരാന്തയിലൂടെ ഏകനായി നടന്നു. ആ മണല്‍തരികള്‍ക്ക്‌ പറയാനുണ്ടായിരുന്നത്‌ ഗൃഹാതുരത്വത്തിന്റെ കഥകള്‍. നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ പഴയകാല ചങ്ങാത്തങ്ങള്‍. റാഗിങ്ങിന്റെ കൈപറിഞ്ഞ ആദ്യനാളുകള്‍... ഓഡിറ്റോറിയത്തിലെ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ കോളേജ്‌ ഡേയുടെ ബഹളമയം ഇന്നും തളം കെട്ടി നില്‍ക്കുന്നത്‌ പോലെ. സമയം കടന്നു പോയതറിഞ്ഞില്ല. കോളേജ്‌ ഗേറ്റ്‌ കടന്ന് റോഡരികിലെ ആ ചായകടയിലേക്ക്‌ നടന്നു. രാമേട്ടന്റെ കട. സര്‍ സയ്യിദിലെ ഓരോ ചലനങ്ങള്‍ക്കും സാക്ഷ്യം വഹിച്ച, ഒരു കാലത്ത്‌ ഞങ്ങളുടേത്‌ മാത്രമായിരുന്ന 'ഗ്യാലറി'. ക്ലാസ്‌ മുറികളിലേക്കാല്‍ കൂടുതല്‍ സമയം ഞങ്ങല്‍ ഇവിടെ ചെലവഴിച്ചിരുന്നു. രാമേട്ടന്‍ എന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞതില്‍ ഏറെ സന്തോഷം തോന്നി. അയാളുടെ ഓര്‍മകള്‍ക്ക്‌ മങ്ങലേട്ടിട്ടില്ല.

എന്നും ഏകാന്തതയുടെ ഓരം ചേര്‍ന്ന് സഞ്ചരിക്കാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന ഞാന്‍ രാമേട്ടന്റെ കടയിലെ തൂണും ചാരി ഇരുന്നു. മിഴികല്‍ ഇമ വെട്ടാതെ പാതയോരത്ത്‌ തന്നെ നട്ടിരിക്കുകയാണു. പുറത്തെ മഴയില്‍ മനസ്സും ശരീരവും കുളിരേകുന്നു. റോഡരികില്‍ കെട്ടി നിന്ന മഴവെള്ളത്തില്‍ മഴത്തുള്ളികള്‍ രചിക്കുന്ന നക്ഷത്രക്കൂട്ടത്തിലേക്ക്‌ കണ്ണുകള്‍ ഓടിച്ചു. അകത്ത്‌ റേഡിയോയില്‍ നിന്നും ഏതോ മലയാളസിനിമാഗാനത്തിന്റെ ഈണം മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തുടച്ചു നീക്കുന്തോറും കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ തെളിയുന്ന ഒരു പിടി ഓര്‍മകളിലൂടെ മനസ്സ്‌ മുറിച്ച്‌ നീന്തി. തനിച്ചായതിനാല്‍ സിഗരറ്റിന്റെ പുകച്ചുരുളുകളുമായി സംസാരിച്ചു സമയം തള്ളിനീക്കുകയായിരുന്നു.

അല്‍പസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍, ഒരു വഴിയാത്രക്കാരി മഴച്ചാറ്റലില്‍ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാനെന്ന പോലെ രാമേട്ടന്റെ കടയുടെ ചായ്പില്‍ കയറി നിന്നു. രണ്ട്‌ വയസ്സ്‌ പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ഒരു കൊച്ചു കുട്ടി കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. സാരിത്തുമ്പ്‌ കൊണ്ട്‌ ധൃതിയില്‍ കുട്ടിയുടെ തല തോര്‍ത്തുന്നതില്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു അവള്‍.

ഒരു നിമിഷം അവള്‍ എന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്‌ പോലെ തോന്നി. അല്ല... എന്റെ മുഖത്ത്‌ തന്നെ ഉറ്റുനോക്കുകയായിരുന്നു അവള്‍. കുട്ടിയുടെ കൈ പിടിച്ച്‌ കടയുടെ വരാന്തയിലേക്ക്‌ അവള്‍ കയറി വന്നു.

"റോഹന്‍...." എന്റെ നേര്‍ക്ക്‌ വിരല്‍ നീട്ടി കൊണ്ട്‌ പാതിസംശയത്തോടെ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തില്‍ അവള്‍ ചോദിച്ചു. അപ്പോഴാണു ഞാന്‍ ആ മുഖത്തേക്ക്‌ ശ്രദ്ധിച്ചത്‌. "ചച്ചു..." എന്റെ മനസ്സ്‌ മന്ത്രിച്ചു. ആശ്ചര്യം കൊണ്ട്‌ എന്റെ മുഖം വിടര്‍ന്നു. ഓര്‍മകളുടെ കടല്‍തീരത്ത്‌ കോറിയിട്ട എണ്ണമറ്റ സൌഹൃദങ്ങല്‍. മറവിയുടെ തിരകളില്‍ അവയില്‍ പലതും മാഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു. ആ തിരകള്‍ സ്പര്‍ഷിക്കാതെ സൂക്ഷിച്ച ചുരുക്കം ചില മുഖങ്ങള്‍. ഹൃദയം വല്ലാതെ തുടിച്ചു. സര്‍ സയ്യിദ്‌ കോളേജിലെ കാറ്റാടിമരങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ വിടര്‍ന്ന ഒരു സൌഹൃദം. പിന്നീടെപ്പോഴോ അണയാത്തൊരു ശ്രുതിലയമായി.. തിരിച്ചറിയലിന്റെ ഏതോ ചില നാളുകളില്‍ വേര്‍പാടിന്റെ ജാലകം തുറന്നു വെച്ചു. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക്‌ ശേഷം ആ ആത്മമിത്രത്തെ വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടിയപ്പോഴുള്ള വ്യത്യസ്ത വികാരങ്ങള്‍. സ്കൂള്‍ മതില്‍ക്കെട്ടുകള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്നും കമ്പസിലേക്ക്‌ പെട്ടെന്ന് പറിച്ച്‌ നടപ്പെട്ടപ്പോള്‍ പതറിയ മനസ്സിനു ദിശാബോധം നല്‍കിക്കൊണ്ടായിരുന്നു അവളുടെ കടന്നുവരവ്‌. ആരെയും ഭയക്കാത്ത ഒരു 'തോന്നിവാസി'. ഒരു ആത്മസുഹൃത്തിനു വേണ്ടി വെമ്പിയ മനസ്സിന്റെ സാക്ഷാല്‍കാരം.

"വാ.. അകത്തിരിക്കാം." വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷത്തോടെ അകത്തേക്ക്‌ കയറുന്നതിനിടയില്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. കടയ്ക്കകത്തെ ആ പഴയ ബെഞ്ചില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഇരുന്നു.

പറയാതെ തന്നെ രാമേട്ടന്‍ ചൂടുള്ള രണ്ട്‌ ചായ തന്നു. സംഭാഷണത്തിനു തുടക്കം കുറിക്കാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടിയില്ല. സര്‍ സയ്യിദിലെ സന്ധ്യകള്‍ ഒരുമിച്ചിരുന്ന് കണ്ടിട്ട്‌ അഞ്ച്‌ വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നുവെന്നത്‌ വല്ലാത്തൊരു ഗൃാതുരത്വത്തോടെ അവള്‍ ഓര്‍ത്തു.

ഞാന്‍ അറിയാതെ ഓര്‍മകളിലെ പഴയ താളുകള്‍ മറിയാന്‍ തുടങ്ങി. അവളറിയാതെ അവള്‍ക്ക്‌ വേണ്ടി ഒരു ഹൃദയബന്ധം ഞാന്‍ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു. അവളേക്കാളേറെ അവളുടെ തൂലികയില്‍ നിന്നുമുതിര്‍ന്ന അക്ഷരങ്ങളെ ഞാന്‍ പ്രണയിച്ചു. കാവ്യാത്മകത നിറഞ്ഞ അവളിലെ വാക്കുകളിലൂടെയായിരുന്നു ഞാന്‍ അവളുമായി അടുത്തത്‌.

അവളിലെ നൈര്‍മല്യം....

ഏതോ ശപിക്കപ്പെട്ട നിമിഷത്തില്‍ അവളുടെ വിടര്‍ന്ന മിഴികളില്‍ ഉരുണ്ടുകൂടിയ കണ്ണീര്‍കണം...

ഹൃദയം നിറഞ്ഞ്‌ ആസ്വദിക്കുന്നതിനു മുന്നേ അടര്‍ന്ന് വീണ സൌഹൃദത്തിന്റെ ദളങ്ങള്‍... അവയ്ക്ക്‌ മുകളിലേക്ക്‌ ഉതിര്‍ന്ന് വീണ ഹ്രസ്വവിരഹത്തിന്റെ മിഴിനീര്‍മുത്തുകള്‍.. മുറിവേറ്റ ഹൃദയത്തില്‍ നിന്നും പൊടിഞ്ഞ രക്തകണങ്ങള്‍... കാമ്പസിന്റെ ബഹളമയങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ അവ ചവിട്ടിയരയ്ക്കപ്പെട്ടു. ബാഷ്പമായി മാറിയ ആ നീര്‍കണങ്ങളിലെ ഉപ്പുരസം അവള്‍ അറിഞ്ഞില്ല... എന്നിലെ ചിതറുന്ന പളുങ്കുമണികള്‍ അവള്‍ക്ക്‌ കാണാനായില്ല. ഇല്ല.. അവള്‍ക്കെന്നെയറിയാനായില്ല.

"പഴയ സൌഹൃദങ്ങള്‍ വല്ലതും ബാക്കിയുണ്ടോടോ..?" അവളുടെ വാക്കുകള്‍ ചിന്തകള്‍ക്ക്‌ ഭംഗം വരുത്തി. ആ ചോദ്യത്തിന്‍്‌ ഒരു ചിരിയില്‍ മറുപടി ഒതുക്കി.

"നിങ്ങളെയൊക്കെ വല്ലാതെ മിസ്സ്‌ ചെയ്യുന്നുണ്ടെടാ.."

നിഷകളങ്കത നിറഞ്ഞ ആ വാക്കുകല്‍ കേട്ടപ്പോള്‍ മനസ്സ്‌ സ്നേഹത്തിന്റെ പേമാരിയില്‍ കുതിരുന്ന അനുഭൂതി. കുറച്ച്‌ നിമിഷങ്ങള്‍ അവളൂടെ കണ്ണുകളിലേക്ക്‌ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു..

"എന്നിലെ ചിലമ്പൊലികള്‍ നിനക്ക്‌ കേള്‍ക്കാനായില്ല സുഹൃത്തേ.." എന്റെ കണ്ണുകള്‍ മന്ത്രിച്ചു.വീണ്ടും ഏറെ നേരം സംസാരിച്ചിരുന്നു.

അമിതമായി ആഹ്ലാദിച്ച കാമ്പസിലെ നിമിഷങ്ങള്‍, കെമിസ്ട്രി ലാബിലെ അമളികള്‍... കോളേജ്‌ ഇലക്ഷന്‍.. പിന്നെയും മേറ്റെന്തൊക്കെയോ.! പിന്നീടെപ്പൊഴാണെന്നറിഞ്ഞില്ല, സംഭാഷണത്തിന്റെ ഗതി മാറിയത്‌. ഒരിക്കലും സംസാരിക്കരുത്‌ എന്ന് കരുതിയ, എന്നും മറക്കാനിഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന ചില ഓര്‍മകള്‍ തികട്ടി വന്നു. അണ കെട്ടാന്‍ സാധിക്കാത്ത ഒരു പ്രവാഹം പോലെ, ആ ഓര്‍മകളെ കുറിച്ച്‌ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.

ഇടയ്ക്ക്‌ കുറച്ച്‌ നിമിഷങ്ങളിലേക്ക്‌ കടന്ന് വന്ന കടുത്ത മൌനം. ആ മൌനം, പാതിവഴിയില്‍ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഏതോ ഒരു ബന്ധത്തിന്റെ പ്രതീകം പോലെ തോന്നിച്ചു.

ഓര്‍മകളെ വീണ്ടും ചികയാന്‍ ശ്രമിച്ചത്‌ അവള്‍ തന്നെയായിരുന്നു. കാമ്പസ്‌ ഇടനാഴിയിലെ ഏകാന്തതയില്‍ പരസ്പരം മന്ത്രിച്ച പരിഭവങ്ങളെ കുറിച്ചും, കാറ്റിനോടും മഴയോടും ചൊല്ലിയ അനുരാഗത്തിന്റെ കഥകളെ കുറിച്ചും, ആളൊഴിഞ്ഞ ക്ലാസ്മുറിയിലെ ചുവരുകളെ കാവല്‍ നിര്‍ത്തി ഒരു സായംസന്ധ്യയില്‍ ചുണ്ടുകളില്‍ അടര്‍ന്ന് വീണ ആദ്യമഞ്ഞുകണങ്ങളെ കുറിച്ചും....!!

"ഇന്ന് ഞാന്‍ സന്ധ്യകളെ ഭയക്കുന്നു... എന്തിനെന്നറിയാതെ." അസ്പഷ്ടമായി അവള്‍ മൊഴിഞ്ഞു. ആ ഓര്‍മകളിലെ ഹൃദയത്തില്‍ കവിള്‍ ചേര്‍ത്ത്‌ വെച്ച്‌ കൊണ്ട്‌ അവള്‍ തേങ്ങി. ആ ഹൃദയത്തിലെ രക്തയോട്ടം നിലച്ചിരിക്കുന്നു.

ഇടയ്ക്കെവിടെയോ വാക്കുകള്‍ മുറിഞ്ഞു.

കാമ്പസ്‌ ജീവിതത്തിലെ ഏതോ ഒരു ദിനത്തില്‍ അവള്‍ എഴുതുമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്ന ആത്മകഥയെ കുറിച്ച്‌ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

"എന്റെ ഡയറി തന്നെയാണ്‍്‌ ആ ആത്മകഥ. നീയറിയുന്ന ആത്മകഥ."

ആത്മകഥയ്ക്കകത്ത്‌ മറ്റൊരു ആത്മകഥ എഴുതാനുള്ള താളുകള്‍ നീക്കിവെച്ചിട്ടില്ലെ..?"

"ഉണ്ട്‌. ജീവിതത്തില്‍ സാക്ഷാല്‍കരിക്കപ്പെടാതെ അവശേഷിച്ച ഒരു പിടി സ്വപ്നങ്ങളുടെ ആത്മാവിന്‍്‌ വേണ്ടി നീക്കി വെച്ച താളുകള്‍." പുറത്തെ മഴയില്‍ അലക്ഷ്യമായി നോക്കി കൊണ്ട്‌ അവള്‍ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തില്‍ പറഞ്ഞു.

ആ ആത്മപുസ്തകത്തിലെ പ്രണയത്തിന്റെ തുടിപ്പുകളെ കുറിച്ച്‌ ഇഷ്ടമില്ലാതെയാണെങ്കിലും ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

"പ്രണയം..!! ആ വാക്കിനോടെനിക്ക്‌ പുഛമാണ്‍്‌. ജിബ്രാന്റെയും, മേസിയാദയുടെയും, നെരൂദയുടെയും പുസ്തകത്താളുകള്‍ക്കിടയില്‍ മയങ്ങാന്‍ മാത്രം വിധിക്കപ്പെട്ട മയില്‍പീലിത്തുണ്ട്‌... ചലനമറ്റ തൂവലുകള്‍!"

കാമ്പസ്‌ ജീവിതത്തിനിടയില്‍ അവള്‍ പാതിയില്‍ നിര്‍ത്തിയ 'സ്വപ്നങ്ങള്‍' എന്ന നോവലിനെ കുറിച്ച്‌ അവളൊരിക്കല്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു. 'ആ സ്വപ്നങ്ങള്‍ ചിറകുകള്‍ മുറിഞ്ഞ്‌ കിടക്കുകയാണ്‍്‌' എന്ന്. ഇന്നും അവളുടെ വാക്കുകള്‍ക്ക്‌ നഷ്ടബോധത്തിന്റെ കാഠിന്യം. അവളുടെ വാക്കുകള്‍കിടയിലെ വാക്കുകള്‍ വായിച്ചെടുക്കാന്‍ എനിക്ക്‌ സാധിച്ചു. കൂടുതലൊന്നും ചോദിച്ചില്ല.

അവള്‍ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ്‌ കടയിലെ ജനാലയ്ക്കരികിലേക്ക്‌ നീങ്ങി. ജനലഴികളില്‍ കൈകള്‍ ചേര്‍ത്ത്‌ പുറത്തേയ്ക്ക്‌ നോക്കി. മുന്നില്‍ എല്ലാത്തിനും സക്ഷിയായി നിശ്ശബ്ദമായി നില്‍ക്കുന്ന സര്‍ സയ്യിദ്‌ കോളേജ്‌. കോളേജിന്‍്‌ മുന്നിലെ കാറ്റാടിമരങ്ങള്‍ മഴക്കാറ്റില്‍ ആടിയുലയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ബാക്കി വെച്ച ഏതോ ഒരു കഥ തങ്ങള്‍ക്കും പൂര്‍ത്തിയാക്കാനുണ്ടെന്ന് അവ ഉരിയാടുന്നത്‌ പോലെ തോന്നിച്ചു. ഒരു നെടുവീര്‍പോടെ ആ കാഴ്ചയില്‍ നിന്നും അവള്‍ മുഖം തിരിച്ചു.

പുറത്തെ ചാറ്റല്‍ മഴയ്ക്കിടയിലൂടെ ഒരു ഇളംകാറ്റ്‌ അവിടെ വീശിയെത്തി. ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയസ്പന്ദനം തൊട്ടറിയാനെന്ന പോലെ. അവള്‍ വീണ്ടും തല്‍സ്ഥാനത്ത്‌ വന്നിരുന്നു.

ചായ കുടിക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഞാന്‍ അവളുടെ കുടുംബജീവിതത്തെ കുറിച്ച്‌ ചോദിച്ചു.

"ഫെയില്‍. ഇന്ന് ഇവന്‍്‌ വേണ്ടി ജീവിക്കുന്നു." അടുത്തിരിക്കുന്ന മകന്റെ മുടിയിഴകളില്‍ തലോടിക്കൊണ്ട്‌ ഒരു നെടുവീര്‍പോടെ അവള്‍ പറഞ്ഞു. അവളുടെ മറുപടി കേട്ടപ്പോള്‍ എന്റെ ചോദ്യം അനാവശ്യമായിരുന്നു എന്ന് സ്വയം തോന്നി.

ഒരു നിമിഷത്തെ മൌനത്തിനു ശേഷം അവള്‍ എന്റെ മുഖത്തേക്ക്‌ നോക്കികൊണ്ട്‌ ചോദിച്ചു.

"നിന്നെ ഇപ്പോഴും നഷ്ടബോധം അലട്ടുന്നുണ്ടോ?"

ഇടറിയ ശബ്ദത്തിലുള്ള അവളുടെ വാക്കുകള്‍ എന്റെ മനസ്സിനെ വല്ലാതെ ഉലച്ചു. അപ്രതീക്ഷിതമായ ചോദ്യം. ആ വാക്കുകള്‍ ഒരു നിലവിളി പോലെ തോന്നിച്ചു. ഉള്‍ മനസ്സിലെവിടെയോ ഒരു കമ്പനം പോലെ. മനസ്സ്‌ പിടയ്ക്കുന്നു.... ഉത്തരം പറയാന്‍ സാധിക്കാതെ എന്റെ ചുണ്ടുകള്‍ വിറച്ചു. ഷണ്ഠീകരിക്കപ്പെട്ട ഹൃദയം നാവിനെ മരവിപ്പിച്ച നിമിഷങ്ങള്‍. എന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈവിരലുകള്‍ ചേര്‍ത്തുപിടിച്ചു കൊണ്ട്‌ അവള്‍ പറഞ്ഞു.

"എന്തിനാണ്‍്‌ പതറുന്നതു? നമുക്കിടയില്‍ മതങ്ങളുടെയും സാമൂഹികനീതിയുടെയും മതില്‍കെട്ടുകള്‍ ഉയര്‍ന്നു വന്നത്‌ നാം തന്നെ അറിഞ്ഞതല്ലേ.. നമ്മുടെ സ്വപ്നങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും ആ മതില്‍കെട്ടില്‍ എറിഞ്ഞുടയ്ക്കാന്‍ നാം നിര്‍ബന്ധിതരായി. ആ മതില്‍ കെട്ടിനരികിലിരുന്നു നാം കരഞ്ഞതോര്‍ക്കുന്നില്ലേ..? ആ കണ്ണീരില്‍ കുതിര്‍ന്ന മതില്‍കെട്ടില്‍ പായല്‍ പൊടിഞ്ഞു. അപ്പോഴും അതിനരികില്‍ അന്ധവിശ്വാസങ്ങളുടെ അട്ടഹാസങ്ങല്‍ നാം കേട്ടു. ചിലര്‍ നമ്മുടെ തേങ്ങലിനെ കൌമാരത്തിന്റെ ചാപല്യങ്ങളെന്ന് വിളിച്ചു. രക്തബന്ധങ്ങളുടെ വേലിക്കെട്ടുകള്‍ക്കിടയില്‍ വിഡ്ഡിവേഷങ്ങള്‍ കെട്ടേട്ടി വന്ന മനുഷ്യക്കോലങ്ങള്‍. നമുക്കു സ്വയം സഹതപിക്കാം."

അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകാന്‍ തുടങ്ങി. കാര്യങ്ങല്‍ ഗ്രഹിക്കാനാകാതെ, അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക്‌ ആശ്ചര്യം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളുമായി ഉറ്റുനോക്കുകയാണ്‍്‌ അടുത്തിരിക്കുന്ന ആ രണ്ടു വയസ്സുകാരന്‍.

കണ്‍പീലികളില്‍ തങ്ങിനിന്ന കണ്ണുനീര്‍ എന്റെ കാഴ്ചകള്‍ക്ക്‌ മങ്ങലേല്‍പിച്ചു.

ഇരുള്‍ പരക്കാന്‍ തുടങ്ങി. വെളിച്ചം ഇരുളിന്‍്‌ വഴി മാറിക്കൊടുത്തതോ, ഇരുള്‍ വെളിച്ചത്തെ മൂടിയതോ?

"ഞാന്‍ ഇറങ്ങാം.. വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയാണ്‍്‌."

"ഇനി എന്നാടോ കാണുക?"

"അറിയില്ല... കാണാന്‍ വഴിയില്ല." അവളുടെ സ്ഥിരം വാക്കുകള്‍ ഇവിടെയും ആവര്‍ത്തിച്ചു.

പുറത്തെ മഴച്ചാറ്റല്‍ തോര്‍ന്നിട്ടില്ല. പടവുകള്‍ ഇറങ്ങി മകനെ കയ്യിലെടുത്ത്‌ ചാറ്റല്‍ മഴയ്ക്കിടയിലൂടെ റോഡരികിലെ മതിലിനോട്‌ ചേര്‍ന്ന് അവള്‍ നടന്നു തുടങ്ങി.

ഏതോ ചില വാക്കുകള്‍ പറായാന്‍ മറന്നത്‌ പോലെ.

രാമേട്ടന്റെ കടയിലെ തൂണു ചാരി നില്ക്കുകയണ്‍്‌ ഞാന്‍. എന്റെ ആത്മാവിന്റെ വേദന അവള്‍ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നുവോ? ഈ സന്ധ്യ മയങ്ങാതിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന് ഒരു നിമിഷം ആഗ്രഹിച്ചു പോയി. ജീവിതയാത്രയില്‍ മരുഭൂമിയില്‍ കണ്ട മരീചിക മാത്രമായിരുന്നുവോ അവള്‍? മനസ്സില്‍ കിടന്നു വിങ്ങുന്ന ചില ഓര്‍മകള്‍ മിഴികോണിലൂടെ പുറത്തേയ്ക്കൊഴുകുന്നു. അവയ്ക്ക്‌ നഷ്ടബോധത്തിന്റെ ഗന്ധമുള്ളത്‌ പോലെ..

അവളെ തിരിച്ച്‌ വിളിക്കൂ എന്ന് ഉള്‍ മനസ്സിലെവിടെയോ ആരോ ആവര്‍ത്തിച്ചാവര്‍ത്തിച്ച്‌ ആര്‍ത്തലയ്ക്കുന്നത്‌ പോലെ. ദൂരെ ഇരുളിലേക്ക്‌ അവള്‍ നടന്നു മറയുന്നത്‌ നിസ്സഹായനായി നോക്കി നിന്നു. അതോ എന്റെ കണ്ണുകളില്‍ ഇരുള്‍ പരക്കുന്നുവോ.. മോഹങ്ങളുടെ ചില്ലിക്കമ്പുകള്‍ കൊണ്ട്‌ നിര്‍മിച്ച എന്റെ ഹൃദയം ചിതറുന്നത്‌ പോലെ. ഹൃദയത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം അടര്‍ന്നു വീഴുന്നു. ചിന്തകള്‍ ഭ്രാന്തമാകുന്നത്‌ പോലെ...!

"രാമേട്ടാ... ഒരു വില്‍സ്‌ എടുത്തേ.."

"എന്താടോ.. ടെന്‍ഷന്‍ ആയോ?" രാമേട്ടന്റെ വാക്കുകള്‍ മനസ്സിലെ നൊമ്പരങ്ങല്‍ വര്‍ദ്ധിപ്പിച്ചതേ ഉള്ളൂ..

രാമേട്ടന്റെ കടയ്ക്ക്‌ പിന്നിലെ വികൃതികുട്ടികളുടേത്‌ മാത്രമായ ആ ഇരിപ്പിടത്തില്‍ കത്തുന്ന ഹൃദയവും പുകയുന്ന സിഗരറ്റുമായി ഏകനായി ഇരുന്നു. മനസ്സു നിറയെ പാതിവഴിയില്‍ പിരിഞ്ഞ ആ ഹൃദയത്തെ കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മകളായിരുന്നു.

ഏതോ ഒരു ശിശിരത്തില്‍ ഞാന്‍ അറിയാതെ കൊഴിഞ്ഞു വീണ ഹൃദയബന്ധത്തിന്റെ തളിരിലകള്‍.

സിഗരറ്റിന്റെ പുകച്ചുരുളുകള്‍ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ ആവളുടെ ചിത്രങ്ങള്‍ കോറിയിടുന്നത്‌ പോലെ തോന്നി.

പുറത്ത്‌ ചാറ്റല്‍ മഴയ്ക്ക്‌ ശക്തി കൂടുന്നു...!!!

ഒരു ജനുവരി കൂടി..

2006-01-31T16:12:00.002+03:00

ചിലങ്കകളഴിച്ച്‌ വെച്ച്‌ തിരശ്ശീലയ്‌ക്ക്‌ പിന്നിലേക്ക്‌ മറയുന്ന മറ്റൊരു ജനുവരി കൂടി.. ആടയാഭരണങ്ങളിഞ്ഞ്‌ ഊഴം കാത്തിരിക്കുന്ന മറ്റൊരു ഫെബ്രുവരി..!!

പിടിച്ചു കെട്ടാന്‍ സാധിക്കാത്ത ഒരു യാഗാശ്വം പോലെ കാലം കുതിക്കുകയാണു.. ഒപ്പമെത്താന്‍ സാധിക്കാതെ ഞാന്‍ കിതയ്ക്കുന്നു..!!

'സാരേ ജഹാം സേ അച്ഛാ.. ഹിന്ദുസ്ഥാന്‍ ഹമാരാ..!!'

2006-01-26T07:57:00.001+03:00

റിപ്പബ്ലിക്‌ ദിനാശംസകള്‍ !!

എന്താണു റിപ്പബ്ലിക്‌?? അതൊരു രാഷ്ട്രരേഖയാണു.. ഏതു രാഷ്ട്ര രേഖ?? ഒരു രാഷ്ട്രത്തിലെ ജനങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുക്കുന്ന ഒരു കൂട്ടം ജനപ്രതിനിധികള്‍ ആണു ആ രാഷ്ട്രരേഖയുടെ തലവന്മാര്‍..! ആരാണു തലവന്മാര്‍?? ഒരു രാഷ്ട്രത്തിന്റെ നയ-നിയമങ്ങള്‍ തീരുമാനിക്കേണ്ടത്‌ അവരാണു..! ഇന്നു നമ്മുടെ നയങ്ങള്‍ അവര്‍ തന്നെയാണോ തീരുമാനിക്കുന്നത്‌?? അതോ.. നാം ജനങ്ങള്‍ (രാഷ്ട്രത്തിന്റെ ചാലകശക്തി) അറിയാതെ, ആ അധികാരം 'ലോകപോലീസ്‌' ചമയുന്ന ഏതോ ചില രാഷ്ട്രങ്ങളില്‍ നിന്നുള്ള അപ്പക്കഷണങ്ങള്‍ക്ക്‌ വേണ്ടി അവര്‍ക്ക്‌ തീറെഴുതിക്കൊടുത്തിരിക്കുന്നുവോ..?? ഞാന്‍ ഇന്ന് ഭയക്കുന്നു.. നമ്മുടെ ഭരണഘടനയില്‍ നിന്നും 'റിപ്പബ്ലിക്‌' എന്ന ബഹുമതി എടുത്തുകളയപ്പെടുമോ എന്ന്...!!

ഇന്ത്യയെ കുറിച്ചോര്‍ത്ത്‌ അഭിമാനം കൊള്ളുക.. അപമാനിക്കപ്പെടാതിരിക്കാന്‍ കാതോര്‍ക്കുക..
yes.. the people.. We Are The Supreme Power of Our Nation !!
നമുക്ക്‌ ഒരുമിച്ച്‌ പാടാം.. 'സാരേ ജഹാം സേ അച്ഛാ.. ഹിന്ദുസ്ഥാന്‍ ഹമാരാ..!!'

ക്രഡിറ്റ്‌ കാര്‍ഡെന്ന സുന്ദരി

2006-01-22T08:11:00.003+03:00

ബൂലോകവാസികളും യാഹൂ ഗ്രൂപുകളുമായി കത്തിയടിച്ച്‌, അവസാനം ഓഫീസ്‌ ജോലികള്‍ മുഴുവന്‍ പണിപ്പുരയില്‍ കെട്ടിക്കിടന്നപ്പോഴാണു ജനറല്‍ മാനാജര്‍ക്ക്‌ എന്നെ ശകാരിക്കാന്‍ തോന്നിയത്‌. കിട്ടിയ ഡോസുകള്‍ മുഴുവന്‍ തലയില്‍ ചുമന്ന് തലവേദനയുമായി മേശപ്പുറത്തിരിക്കുന്ന ഫയലുകളെ നോക്കി കൊഞ്ഞനം കുത്തുമ്പോഴാണു നമ്മുടെ സഖാവ്‌ മൊബെയില്‍ ഫോണ്‍ കരയാന്‍ തുടങ്ങിയത്‌. തെല്ലമര്‍ഷത്തോടെയാണു ഹലൊ പറഞ്ഞതെങ്കിലും, അങ്ങെ തലയ്ക്കല്‍ ഒരു പെണ്‍സ്വരം കേട്ടപ്പോള്‍ ഈ 'ബാച്‌-ലറു'ടെ ശബ്ദം താണു.

'സര്‍.. ഇത്‌ ---- ബാങ്കില്‍ നിന്നാണു. സാറിനു ഞങ്ങളുടെ ബാങ്കിന്റെ ക്രഡിറ്റ്‌ കാര്‍ഡുണ്ടല്ലോ'
ക്രഡിറ്റ്‌ കാര്‍ഡ്‌ എന്ന് കേട്ടപ്പോള്‍ എനിക്ക്‌ കലി കയറി. കഴുത്തില്‍ മുറുകി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ കയര്‍ എങ്ങനെ അഴിക്കണമെന്നറിയാതൈ അലയാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട്‌ മാസങ്ങളായി.
അവള്‍ തുടരുന്നു..'ഞങ്ങള്‍ സാറിനെ വീണ്ടും സഹായിക്കാന്‍ പോകുകയാണു. ഞങ്ങളുടെ ക്രെഡിറ്റ്‌ കാര്‍ഡ്‌ ഹോള്‍ഡേര്‍സിനു ഞങ്ങള്‍ ഇന്‍ഷൂറന്‍സ്‌ ഏര്‍പ്പെടുത്തുന്നു. എല്ലാ മാസവും വെറും 26 ദിര്‍ഹം മാത്രമേ ഞങ്ങള്‍ എടുക്കുകയുള്ളൂ.'
'26 ദിര്‍ഹം' ഞാന്‍ കണക്ക്‌ കൂട്ടി. 'നാട്ടിലെ 300 രൂപ. കോളേജില്‍ ഒരാഴ്ച സുഖമായി കഴിഞ്ഞു കൂടിയ കാശ്‌.'
'സര്‍' അവള്‍ വീണ്ടും തുടങ്ങി. 'സര്‍ മരിച്ചാല്‍ 1 ലക്ഷം കിട്ടും'
'ആര്‍ക്ക്‌ എനിക്കോ?'
'അല്ല.. സാറിന്റെ ഭാര്യക്ക്‌'
'ഞാന്‍ കല്യാണം കഴിച്ചിട്ടില്ല.'
'എന്നാല്‍ സാറിന്റെ അമ്മയ്ക്ക്‌'
'അമ്മയ്ക്ക്‌ കാശ്‌ വേണ്ട'
ഞാന്‍ എങ്ങനെയെങ്കിലും അവളെ ഒഴിവാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു.
'എന്നാല്‍ സര്‍ വേറെ ആര്‍ക്കെങ്കിലും കൊടുത്തോളൂ..'അവള്‍ വിടുന്ന മട്ടില്ല
'സാറിനു വല്ല അപകടവും പറ്റിയാല്‍ 50000 ദിര്‍ഹം കിട്ടും.. ആത്മഹത്യയാണെങ്കില്‍ വേറെയും കിട്ടും'
എന്റെ മനസ്സൊ-ന്നു കാളി. ഇവളെന്നെ കൊല്ലാന്‍ രണ്ടും കല്‍പിച്ചിറങ്ങിയിരിക്കുകയാണു.
'സാറിന്റെ അമ്മയുടെ പേരെന്താ..?'
'റൌളാബി'
'താങ്ക്യു സര്‍'അവള്‍ ഫോണ്‍ കട്ട്‌ ചെയ്തു.
'ഹൊ..!! സമാധാനമായി'
രണ്ട്‌ ദിവസം കഴിഞ്ഞു. റിസപ്ഷനില്‍ നിന്നും ഒരു വിളി.
'ഒരു കൊറിയര്‍ വന്നിട്ടുണ്ട്‌.'
നാട്ടില്‍ നിന്നും വല്ലതുമാണെന്ന് കരുതി ഓടി ചെന്നു. ഒപ്പിട്ട്‌ വാങ്ങി തുറന്ന് നോക്കിയപ്പോള്‍ ആ ബാങ്കില്‍ നിന്നുമുള്ള കടലാസുകള്‍. എന്നെ ഇന്‍ഷൂറന്‍സ്‌ സ്കീമില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തയിതിന്റെ രേഖകള്‍.
ഞാന്‍ ഉടന്‍ ബാങ്കിലേക്ക്‌ വിളിച്ചു.'അല്ല മാഷെ.. ഞാന്‍ ഈ പാരിപാടിക്ക്‌ ചേര്‍ന്നിട്ടില്ലല്ലോ..'
'നിങ്ങള്‍ ചേര്‍ന്നിട്ടുണ്ട്‌ സര്‍'
'തന്റെ കയ്യില്‍ വല്ല തെളിവുമുണ്ടോടോ..??' വല്ലാത്തൊരു ദേഷ്യത്തോടെ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.
'സര്‍.. ഞങ്ങളുടെ തെളിവ്‌ ടെലെഫോണ്‍ സംഭാഷണത്തിന്റെ റെക്കോര്‍ഡാണു. ഞങ്ങളുടെ എക്സിക്യൂട്ടിവ്‌ താങ്കള്‍ക്ക്‌ എല്ലാം വിശദീകരിച്ചു... താങ്കള്‍ താങ്കളുടെ ബെനിഫിഷ്യറിയുടെ പേരും പറഞ്ഞു കൊടുത്തു..!' ഇതും പറഞ്ഞ്‌ അയാള്‍ ഫോണ്‍ കട്ട്‌ ചെയ്തു.
ഒരു നിമിഷം ഫോണിനെ നോക്കി രണ്ട്‌ തെറി പറഞ്ഞ്‌ റസീവര്‍ താഴെ വെച്ചു ഓഫീസിലേക്ക്‌ നടന്നപ്പ്പോള്‍ അതാ നില്‍ക്കുന്നു വീണ്ടും.. ജനറല്‍ മാനാജര്‍.
ഗുണപാഠം. "ബാങ്കില്‍ നിന്നും ആരെങ്കിലും വിളിച്ചാല്‍ ഊമയായി അഭിനയിക്കുക."

പേനയുടെ ചിരി.

2006-01-15T18:47:00.001+03:00

ഏതോ ഒരു ജന്മദിനത്തില്‍ അച്ചന്‍ സമ്മാനിച്ച ആ പേന വര്‍ങ്ങളായി അയാളുടെ സന്തതസഹചാരിയാണു. അല്ല.. അയാള്‍ ആ പേനയുടെ സന്തതസഹചാരിയാണു എന്നു പറയുന്നതാവും കൂടുതല്‍ ശരി. അയാള്‍ എഴുതാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട്‌ വര്‍ഷങ്ങളായി. അക്ഷരങ്ങളോടുള്ള അയാളുടെ പ്രണയം കാമമായി.. ക്രമേണ അതൊരു ലഹരിയായി മാറുകയായിരുന്നു. ശൈശവത്തില്‍ പക്ഷികളേയും മൃഗങ്ങളേയും അയാള്‍ അക്ഷരങ്ങള്‍ കൊണ്ട്‌ വരച്ചു. ആയുസ്സിന്റെ പടവുകള്‍ ഒന്നൊന്നായി കയറുന്നതിനനുസരിച്ച്‌, എഴുത്തിന്റെ വിഷയങ്ങള്‍ ഒന്നില്‍ മറ്റൊന്നിലേക്ക്‌ മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. യവ്വനത്തിന്റെ ചാപല്യങ്ങളും വിപ്ലവവീര്യവും അയാളുടെ പേനയിലെ ദ്രാവകമായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടു. കാലത്തിന്റെ ഇതളുകള്‍ കൊഴിയുന്നതിനനുസരിച്ച്‌ അയാള്‍ക്ക്‌ മുന്നില്‍ അഗ്നിക്കിരയാക്കപ്പ്പ്പെട്ട സിഗരറ്റ്‌ കൂട്ടങ്ങളുടെ എണ്ണവും വര്‍ദ്ധിച്ചു വന്നു. സഞ്ചാരപഥത്തിനു നീളം വര്‍ദ്ധിക്കുമ്പോള്‍ അയാളുടെ സൌഹൃദ വലയം വികസിക്കുകയായിരുന്നു. സുഹൃത്തുക്കളുടെ പെരുമാറ്റവും അയാളുടെ ഗ്രാമത്തിന്റെ സ്പന്ദനങ്ങളും എഴുത്തിന്റെ വിഷയങ്ങളായി മാറി. ഇടയ്ക്കെവിടെയോ കയറി വന്ന 'ഭാര്യ' എന്ന മറ്റൊരു സുഹൃത്തും..!! നിലാവു കൊണ്ട്‌ മൂടിപ്പുതച്ച രാത്രികളില്‍ കടല്‍ത്തീരത്തിരുന്ന്, അവളോടുള്ള പ്രണയം കടലാസിലേക്ക്‌ പകര്‍ത്തുമ്പോള്‍ അയാളുടെ ഹൃദയം തുടിച്ചു. മഷിയുണങ്ങാത്ത ആ വരികളില്‍ മദ്യം ശ്വസിക്കാമായിരുന്നു. അയാളേക്കാള്‍ ഭംഗിയായി ഭാര്യയെ പ്രണയിച്ച മറ്റൊരു ഭര്‍ത്താവ്‌ വേറെയില്ലെന്ന് വായനാലോകം മുദ്ര കുത്തി.

അക്ഷരങ്ങള്‍ കൊണ്ട്‌ ഭാര്യയെ പ്രണയിച്ച മറ്റൊരു രാത്രി കൂടി പ്രഭാതത്തിന്റെ മടിയിലേക്ക്‌ ഒരു തുഷാരമായി ഉതിര്‍ന്നു വീണു. ഉറക്കച്ചടവുമായി വീട്ടിലെത്തി പതിവു പോലെ ആദ്യം നോക്കിയത്‌, ഭാര്യയുടെ മെത്തയില്‍ പടര്‍ന്ന് കിടക്കുന്ന അഴിച്ചിട്ട മുടിയും അതിനു മുകളില്‍ മയങ്ങുന്ന ആ നിഷ്കളങ്കമായ മുഖവും..! ചുണ്ടില്‍ ഒരു പുഞ്ചിരിയുമായി അടുക്കളയിലേക്ക്‌ തിരിഞ്ഞപ്പോള്‍ കണ്ടത്‌, ഒരു കയ്യില്‍ വസ്ത്രങ്ങളും ചുരുട്ടി പിടിച്ച്‌ അടുക്കളവാതില്‍ തുറന്ന് ധൃതിയില്‍ ഇറങ്ങി നടക്കുന്ന ഒരു അപരിചിതന്റെ വെപ്രാളം. ചായ കുടിക്കാതെ അയാള്‍ വേഗം എഴുത്തുമേശയ്ക്കരികിലേക്ക്‌ നീങ്ങി. അയാളിലെ എഴുത്തുകാരന്‍ സന്തോഷിച്ചു. പുതിയൊരു കഥയ്ക്ക്‌ വിഷയം കിട്ടിയിരിക്കുന്നു. 'ജാരന്‍'. സംസ്ഥാന അവാര്‍ഡിനര്‍ഹമായ ആ പുസ്തകത്തിന്റെ ശീര്‍ഷകം, വായനാലോകം മുഴുവന്‍ 'വേശ്യയായ ഭാര്യ' എന്ന് വായിച്ചപ്പോള്‍ ആ ഭാര്യ മാത്രം 'വേശ്യയാക്കപ്പെട്ട ഭാര്യ' എന്ന് തിരുത്തി വായിച്ചു.

'കാലചക്രത്തിന്റെ വേഗത കൂടുന്നതറിയാന്‍ ഞാന്‍ വൈകിയോ..' നരച്ച താടിരോമങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ കൈവിരലുകള്‍ ചലിപ്പിച്ച്‌ വീടിന്റെ ഉമ്മറപ്പടിയിലിരുന്ന് അയാള്‍ സ്വയം മന്ത്രിച്ചു. 'കണക്കുകൂട്ടലുകള്‍ പിഴയ്ക്കുന്ന ജീവിതം. എന്റെ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങള്‍ക്ക്‌ അനുസൃതമായി കുടി കൊള്ളാത്ത ഒരാത്മാവിനെ ഞാനെന്തിനു എന്റെ ശരീരത്തില്‍ വഹിക്കണം? എന്റെ ശരീരത്തില്‍ നിന്നും അതിനു ഭ്രഷ്ട്‌ കല്‍പ്പിക്കാം. അപ്പോ.. എന്റേതല്ലാത്ത ഒരാത്മാവിനു മേല്‍ ഇടപെടാന്‍ എനിക്കെന്തവകാശം? എങ്കില്‍.. ഞാന്‍ ആരു?? വിധിയുടെ (ആരാണീ വിധി..?) താളത്തിനൊത്ത്‌ തുള്ളാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ട (വീണ്ടും വിധി..!) കളിപ്പാവയോ? ജീവിതയാഥാര്‍ത്യങ്ങളുടെ നിഗൂഡതകളിലേക്ക്‌ ഊളിയിടാന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍.. ചിന്തകള്‍ക്ക്‌ അഗ്നി പടരുന്നത്‌ പോലെ..!!

'അയാള്‍ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകള്‍ മാറ്റി വെച്ച്‌, ജീവിതലക്ഷ്യങ്ങളെ കുറിച്ച്‌ ചിന്തിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

'ഈ ഭൂമിയില്‍ അര്‍ക്ക്‌ വേണ്ടി വിരിഞ്ഞു?? കൈകാലുകള്‍ വെച്ച ഒരു കൂട്ടം പൂക്കള്‍. എവിടെയൊക്കെയോ വിരിയുന്നു.. എവിടെയൊക്കെയോ കൊഴിയുന്നു.. ഇനിയും ചിലത്‌ വിടരാനിരിക്കുന്നു.. ഏതോ ഒരു യാമത്തില്‍ ആരുമറിയാതെ കൊഴിയുന്നതിലേക്ക്‌..!!' അയാള്‍ ഭ്രാന്തന്‍ ചിന്തകല്‍ മുഴുവന്‍ കടലാസിലേക്ക്‌ പകര്‍ത്തി.

'ജീവിതത്തിനു ഒരു ഫലമില്ലാതായല്ലോ..'

'ഫലമോ.. അത്‌ പരീക്ഷകള്‍ക്കും പ്രയത്നങ്ങള്‍ക്കുമുള്ളതല്ലെ..?' അയാളുടെ മനസ്സാക്ഷി അയാളെ ഖണ്ഠിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.

'എന്റെ ജീവിതവും ഒരു പരീക്ഷയായിരുന്നില്ലെ.. ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കൊന്നൊന്നായി ഉത്തരം എഴുതിത്തീര്‍ത്ത പരീക്ഷ. എനിക്കു ചുറ്റും ആരൊക്കെയോ അവരുടെ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക്‌ ഉത്തരം തേടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ചിലര്‍ പരീക്ഷ പൂര്‍ത്തിയാക്കാതെ പരീക്ഷാമുറിയില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.' മനസ്സംഘര്‍ഷത്തിനിടയില്‍ എപ്പോഴാണെന്നറിയില്ല... അയാളുടെ മനസ്സ്‌ മയങ്ങാന്‍ തുടങ്ങിയത്‌.

യുഗങ്ങള്‍ ഒന്നൊന്നായി കൊഴിഞ്ഞു. മെത്തയില്‍ മലര്‍ന്ന് കിടക്കുന്ന അയാള്‍ക്ക്‌ ചുറ്റും ആരൊക്കെയോ കൂടി നില്‍ക്കുന്നു. പൌരപ്രമുഖരും, സാഹിത്യപ്രതിഭകളും.. ഓരോ തരത്തിലുള്ള മനുഷ്യര്‍..! ഇമ വെട്ടാതെ മുകളിലേക്ക്‌ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന അയാളുടെ കണ്‍പീലികളില്‍ ഏതോ രണ്ട്‌ വിരലുകള്‍ തലോടി. അയാളുടെ വിരലുകള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്നും ആ പേന താഴെ വീണു.

അയാളുടെ കാലശേഷവും കാലം കാലത്തിന്റെ വഴിക്ക്‌ നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഇന്ന് അയാളുടെ നൂറാം ചരമവാര്‍ഷികം. അയാളുടെ പേരില്‍ നിര്‍മ്മിച്ച മ്യൂസിയത്തിലെ ഓഡിറ്റോറിയത്തില്‍ മലയാളസാഹിത്യത്തിലെ പ്രഗല്‍ഭര്‍ പങ്കെടുക്കുന്ന ശക്തമായ വാദപ്രതിവാദം നടക്കുകയാണു. അയാളുടെ അവസാനകൃതിയായ 'സ്രഷ്ടാവും സൃഷ്ടിയും' എന്ന പുസ്തകം, അയാളുടെ ആത്മകഥയോ ജീവചരിത്രമോ എന്ന തലക്കെട്ടില്‍. അപ്പോള്‍, ആ മ്യൂസിയത്തിലെ ഒരു കോണില്‍ ചില്ലുകൂട്ടിലടക്കപ്പെട്ട അയാളുടെ പേന ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. താന്‍ കോറിയിട്ട അക്ഷരങ്ങള്‍ക്കിടയിലെ അക്ഷരങ്ങള്‍ വായിച്ചെടുക്കാന്‍ സാധിക്കാതെ പതറുന്ന മനുഷ്യമസ്തിഷ്കങ്ങളെ ഓര്‍ത്ത്‌.. --ഡ്രിസില്‍ മൊട്ടാമ്പ്രം

കഥാന്തരങ്ങളിലെ കഥ..

2006-01-05T16:49:00.001+03:00

ഇതൊരു കഥ മാത്രം.. കഥാന്തരങ്ങളിലെ കഥ..

ഒരു സാഹിത്യ വ്യഭിചാരിയെ എറിഞ്ഞു കൊന്നു. ഞാന്‍ സ്വര്‍ഗസ്ഥനായി..!!

'സാഹിത്യ വ്യഭിചാരി'.. ആ വാക്കിന്റെ അര്‍ത്ഥമെന്ത്‌?? ഞാനെന്തിനാണു അയാളെ ആ പേരു വിളിച്ചത്‌? അയാള്‍ ഒരിക്കലും സ്വയം ഒരു സാഹിത്യകാരനാണെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടില്ല. അക്ഷരങ്ങളോടുള്ള പ്രണയം ഒരു ഭ്രാന്തായി മാറിയപ്പോള്‍, അയാള്‍ എന്തൊക്കെയോ വായിച്ചു കൂട്ടി. അക്ഷരങ്ങളുടെ നിറക്കൂട്ട്‌ ചേര്‍ത്ത്‌ ചിത്രങ്ങള്‍ വരക്കാന്‍ അയാള്‍ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷെ, അയാള്‍ ജലച്ചായങ്ങള്‍ വരച്ചത്‌ ചില്ല്ലുജാലകത്തിലായിരുന്നു. തനിക്ക്‌ കഴിയാതെ പോയ രചനാപാടവം മറ്റുള്ളവരില്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ അയാളുടെ പ്രണയം അവരോടായി. അത്‌ കൊണ്ട്‌ തന്നെ അയാള്‍ എന്നേയും പ്രണയിച്ചു. അയാളുടെ സ്നേഹത്തില്‍ എന്നും ഞാന്‍ ആത്മാര്‍ത്ഥത ദര്‍ശിച്ചിരുന്നു. അയാള്‍ കുത്തിക്കുറിച്ചിട്ട 'വിഡ്ഡിത്തങ്ങള്‍' ആദ്യം കേള്‍പ്പിച്ചത്‌ എന്നെയായിരുന്നു. അഭിപ്രായങ്ങള്‍ എന്നോട്‌ ചോദിച്ചു. അയാള്‍ സാഹിത്യം വരയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. എവിടെയാണു അയാള്‍ സാഹിത്യം മോഷ്ടിച്ചത്‌? ഞാന്‍ വീണ്ടും സംശയിച്ചു. 'അതെ.. അയാള്‍ സാഹിത്യത്തെ വ്യഭിചരിച്ചിട്ടുണ്ട്‌. അയാളെ ഒന്നു കൂടി പോയി കാണണം.'

ഞാന്‍ ദ്രുതഗതിയില്‍ അയാളുടെ മുറിയിലേക്ക്‌ ചെന്നു. അയാള്‍ സുഖനിദ്രയിലാണു. അയാളുടെ മനസ്സാക്ഷിയുടെ ഡോക്ടര്‍ അടുത്തുണ്ട്‌.

'എന്തു പറ്റി ഡോക്ടര്‍??' ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

'ഒരു ഹൃദയമാറ്റ ശസ്ത്രക്രിയ. ഇയാളുടെ കറ പിടിച്ച എഴുത്തുകാരന്റെ ഹൃദയം മാറ്റി ഒരു പൂര്‍ണ വായനക്കാരന്റെ ഹൃദയം മാറ്റി വെച്ചു.'

'പഴയ ഹൃദയം എവിടെ?' ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. എനിക്ക്‌ ആ ഹൃദയത്തെ ഉപദേശിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

ഡോക്ടര്‍ അടുത്തുള്ള മേശമേല്‍ വിരല്‍ ചൂണ്ടി. അവിടെ ഒരു വെള്ളി പാത്രത്തില്‍ വരണ്ടുണങ്ങിയ, ചോര പൊടിയാത്ത ഒരു ഹൃദയം.!! ഷണ്ഠീകരിക്കപ്പെട്ട ആ ഹൃദയത്തില്‍ പുഴുവരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അടുത്ത്‌ നില്‍ക്കുന്ന പെന്‍ഹോല്‍ഡറില്‍ വിവിധ നിറത്തിലുള്ള പേനകള്‍ തലയുയര്‍ത്തി നില്‍ക്കുന്നു. ശവമാടത്തിനു മുന്നില്‍ കത്തിച്ചു വെച്ച മെഴുകുതിരികള്‍ പോലെ..!!

'ഇല്ല.. ഇയാള്‍ സാഹിത്യവ്യഭിചാരി തന്നെ...' തിരിഞ്ഞു നടക്കുന്നതിനിടയില്‍ എന്റെ മനസ്സ്‌ എന്നെ ന്യായീകരിച്ചു. സാഹിത്യവ്യഭിചാരത്തിനെതിരെയുള്ള എന്റെ സമരപോരാട്ടങ്ങളില്‍ ഒരു നാഴികക്കല്ലു കൂടി. ഞാന്‍ പാദങ്ങള്‍ അതിവേഗം ചലിപ്പിച്ചു. അടുത്ത സമരമുഖത്തേക്ക്‌..

ചാറ്റല്‍ മഴയുടെ സംഗീതം

2005-12-30T11:11:00.002+03:00

‍'അയാള്‍ ഭ്രാന്തനാണു'. പയ്യാമ്പലം ബീച്ചിലെ സന്ദര്‍ശകര്‍ക്കിടയില്‍ ഏകാഭിപ്രായമുള്ള ഒരേ ഒരു കാര്യം. ഏകാന്തതയും മൌനവും തന്റെ സ്വകാര്യ സ്വത്താണെന്ന് അയാള്‍ അടിയുറച്ച്‌ വിശ്വസിച്ചു. നീട്ടി വളര്‍ത്തിയ മുടിയും ചെറിയ താടിയുമുള്ളതിനാല്‍, താന്‍ സാഹിത്യകാരനാണെന്ന് അയാള്‍ സ്വയം ധരിച്ചു വെച്ചു. ഒരു നീളന്‍ കുപ്പായവും, തോളില്‍ ഒരു തുകല്‍ സഞ്ചിയും, കൈയില്‍ ഒരു ദാര്‍ശനിക പുസ്തകവും പേനയുമായി അയാള്‍ പയ്യാമ്പലം ബീച്ചിലെ സന്ദര്‍ശകരെ വരവേല്‍കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട്‌ വര്‍ഷങ്ങളായി. അഭിമാനികളായി നടിച്ചവര്‍ അയാളൂടെ പുഞ്ചിരിയെ ഗൌനിച്ചില്ല. ചിലര്‍ ഒരു തമാശയ്ക്ക്‌ അയാളോട്‌ കുശലാന്വേഷണം ചോദിക്കും. വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ സ്കൂള്‍ കഴിഞ്ഞ്‌ വീട്ടിലേക്ക്‌ പോകുന്ന കുട്ടികള്‍ക്ക്‌ അയാളൊരു കാഴ്ച വസ്തുവായിരുന്നു. പയ്യാമ്പലം ബീച്ചിനോടനുബന്ദിച്ചുള്ള പൂന്തോട്ടത്തിലേക്ക്‌ സൌജന്യപ്രവേശനത്തിനുള്ള സമരങ്ങളില്‍ കണ്ണൂര്‍ ജില്ലയില്‍ വിജയം കണ്ടത്‌ ഇയാളുടെ ഏകാങ്ക സാംസ്കാരിക സംഘടന മാത്രമായിരുന്നു. ബാക്കി എല്ലാവരും ഇന്നും പണം മുടക്കി തന്നെ അവിടേക്ക്‌ പ്രവേശിക്കുന്നു.

അലോസരപ്പെടുത്തുന്ന ചില സായാഹ്നങ്ങള്‍ ഞാന്‍ ഇരുപത്‌ കിലോമീറ്റര്‍ യാത്ര ചെയ്ത്‌ പയ്യാമ്പലം ബീച്ചില്‍ ചെലവഴിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. പൂന്തോട്ടത്തിന്റെ വികസനത്തിനെന്ന പേരില്‍ ഒരു രൂപയുടെ രണ്ട്‌ നാണയത്തുട്ടുകള്‍ പൂന്തോട്ടകവാടത്തില്‍ ഞാനും എല്ലാവരേയും പോലെ കൊടുത്തു പോന്നു. പക്ഷെ, പൂന്തോട്ടത്തിലെ പൂച്ചെടികള്‍ക്കിടയില്‍ വൃത്തിയാക്കപ്പെടാതെ മുഴച്ച്‌ നില്‍ക്കുന്ന കളകള്‍ എന്നിലെ സമരതൃഷ്ണയെ ഉണര്‍ത്താറുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും, അവരും ഭൂമിയുടെ അവകാശികളാണല്ലോ എന്ന് സ്വയം സമാധാനിച്ചു. ആ പൂന്തോട്ടത്തിലെ ഏതൊരു കോണില്‍ ചെന്നിരുന്നാലും പയ്യാമ്പലം ബീച്ചിലെ ദൃശ്യ ഭംഗി ആസ്വദിക്കാമായിരുന്നു. ദൂരങ്ങള്‍ താണ്ടി തഴുകി വരുന്ന ഇളം കാറ്റും, ആര്‍ത്തിരമ്പി വരുന്ന കടല്‍തിരകള്‍ തലയുയര്‍ത്തി നില്‍ക്കുന്ന ചെങ്കല്ലുകളില്‍ ചെന്നിടിച്ച്‌ തകര്‍ന്നടിഞ്ഞ്‌ തിരിച്ചു പോകുന്നതും, രാത്രിയെന്ന കാമിനിയ്ക്ക്‌ വഴിമാറി കൊണ്ട്‌ കടലിലേക്ക്‌ ആത്മാഹുതി ചെയ്യുന്ന സായാഹ്നസൂര്യനും എല്ലാം, വെയില്‍ത്തണ്ടു വാടിയ സായാഹ്നങ്ങളിലെ പയ്യാമ്പലത്തെ കൂടുതല്‍ മനോഹരിയാക്കിയിരുന്നു. എന്നും ഏകാന്തതയുടെ ഓരം ചേര്‍ന്ന് നടക്കാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന ഞാന്‍, എല്ലാ സന്ദര്‍ശന വേളയിലും തണല്‍ മാത്രം നല്‍കിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഒരു തണല്‍മരത്തിനു കീഴില്‍ ചെന്നിരിക്കും. പലപ്പോഴും എനിക്കു വിപരീതമായി മറ്റൊരു മരത്തിന്‍ കീഴില്‍ ആ ഭ്രാന്തനും ഇരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു പേനയെടുത്ത്‌ കടലാസുതുണ്ടില്‍ എന്തൊക്കെയോ കുത്തിക്കുറിച്ചിടും. എല്ലാം എഴുതി കഴിഞ്ഞ്‌ വല്ലാത്തൊരു അമര്‍ഷത്തോടെ ആ കടലാസ്‌ തുണ്ട്‌ ചുരുട്ടി എറിയും. വീണ്ടും പുതിയ കടലാസെടുത്ത്‌ എഴുതാന്‍ തുടങ്ങും. അക്ഷരങ്ങള്‍ കൊണ്ട്‌ ചിത്രങ്ങള്‍ വരച്ച കടലാസു തുണ്ടുകള്‍ക്കിടയില്‍ അയാള്‍ അയാളുടേതു മാത്രമായ ഒരു ലോകം പണിതു. പല സന്ദര്‍ഭങ്ങളിലും, കീശയിലിരിക്കുന്ന പേനയെടുത്ത്‌ എന്തെങ്കിലും കുറിക്കണമെന്ന് എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങള്‍ എന്നെ ശല്യം ചെയ്യാറുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ, സന്ദര്‍ശകര്‍ എന്നെയും ഭ്രാന്തനെന്ന് വിളിക്കുമെന്ന് ഞാന്‍ ഭയന്നു. എന്റെ ഭാവഭേദങ്ങള്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടെന്ന പോലെ, ആ ഭ്രാന്തന്‍ ഒളികണ്ണിട്ട്‌ എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുമായിരുന്നു. സഹതാപം കലര്‍ന്ന ഒരു തരം പരിഹാസത്തോടെ..!

അന്നത്തെ സായാഹ്നവും എന്റെ മനസ്സിനെ അലോസരപ്പെടുത്തുന്നതായി തോന്നിയതിനാലാവാം, പയ്യാമ്പലം ബീച്ചിലെ ആ തണല്‍ മരത്തിനു കീഴില്‍ അഭയം പ്രാപിച്ചത്‌. അന്നും ആ ഭ്രാന്തനെ ഞാന്‍ അവിടെ കണ്ടു. അയാള്‍ അയാളുടെ സ്ഥിരം തണല്‍മരവും ചാരി കടലിന്റെ അനന്തതയിലേക്ക്‌ ഇമ വെട്ടാതെ നോക്കിയിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അക്കരെ നിന്നും തന്റെ പേനയും തേടി ഒരായിരം അക്ഷരങ്ങള്‍ കടല്‍ താണ്ടി കടന്നു വരാനുണ്ടെന്നത്‌ പോലെ. സായാഹ്നം ഇരുണ്ടു തുടങ്ങാന്‍ ഇനി നാഴികകള്‍ മാത്രം ബാക്കി നില്‍കുന്നു. ചെറുതായി ചാറ്റല്‍ മഴ പെയ്യുന്നത്‌ പോലെ തോന്നി. തോന്നിയതല്ല... മഴ പെയ്യാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. സന്ദര്‍ശകരില്‍ ഞാനടക്കമുള്ള ഒരു കൂട്ടം അവിടെയുള്ള വിശ്രമകേന്ദ്രത്തില്‍ അഭയം പ്രാപിച്ചു. ആ ഭ്രാന്തനും...! പയ്യാമ്പലം പൂന്തോട്ടം നിര്‍മിക്കപ്പെടുന്നതിനു മുമ്പ്‌ പയ്യാമ്പലത്തുള്ള ബസ്‌ യാത്രക്കാര്‍ക്കുള്ള വിശ്രമകേന്ദ്രമായിരുന്നു ആ കെട്ടിടം. പൂന്തോട്ടം വന്നതിനു ശേഷം ഒരു തുറന്ന വിശ്രമകേന്ദ്രമായി രൂപാന്തരപ്പെടുകയായിരുന്നു അത്‌. കൊച്ചു കൊച്ചു സങ്കടങ്ങളുമായി ഒരു മുരളലായി തുടങ്ങിയ മഴ പൊട്ടിക്കരയാന്‍ കൂടുതല്‍ സമയമെടുത്തില്ല. സിമന്റ്‌ കൊണ്ട്‌ നിര്‍മിച്ച ആ കൊച്ചു മേല്‍കൂരയ്ക്ക്‌ കീഴില്‍ ആളുകള്‍ തടിച്ചു കൂടി. അടുത്ത്‌ നില്‍ക്കുന്ന ആ ഭ്രാന്തന്റെ വസ്ത്രത്തില്‍ നിന്നും വമിച്ച ദുര്‍ഗന്ധത്തേക്കാളേറെ ആളുകള്‍ മഴയെ വെറുത്തു. ചിലര്‍ നിഷ്കളങ്കയായ മഴയെ പ്രാകി. ചിലര്‍ മഴയെ സൃഷ്ടിച്ച ദൈവത്തെ കള്ളനെന്ന് വിളിച്ചു. മട്ടു ചിലര്‍, പയ്യാമ്പലം സന്ദര്‍ശിക്കാന്‍ തോന്നിയ ആ നിമിഷത്തെ ശപിച്ചു. മഴയുടെയും മണ്ണിന്റെയും സമ്മിശ്രഗന്ധം ചിലരില്‍ അസ്വസ്തതയുണ്ടാക്കി. ഇടയ്ക്കിടെ കടന്നു വന്ന ഇളംകാറ്റില്‍ മഴത്തുള്ളികള്‍ ആ കെട്ടിടത്തിനകത്തേക്ക്‌ ചീറ്റികൊണ്ടിരുന്നു. മഴത്തുള്ളികളില്‍ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാന്‍ ചില സ്ത്രീകള്‍ ഇടയ്ക്കിടെ സാരി തുമ്പ്‌ അല്‍പം ചേര്‍ത്ത്‌ പിടിച്ച്‌ കൊണ്ടിരുന്നു. പുരുഷന്റെ കാലുകള്‍ക്ക്‌ ഭംഗിയില്ലാത്തതിനാലാകാം, അവര്‍ക്ക്‌ തുണി മടക്കി കെട്ടാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം സമൂഹം പതിച്ചു നല്‍കിയിരുന്നതിനാല്‍ അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങള്‍, നിലത്ത്‌ വീണു തെറിക്കുന്ന മഴത്തുള്ളികളില്‍ നിന്നും രക്ഷ തേടി. കെട്ടിടത്തിന്റെ രണ്ട്‌ വശത്തുമുള്ള തൂണുകള്‍ ചാരി, ചുരുണ്ട്‌ കൂടിയിരുന്ന് രണ്ട്‌ പേര്‍ നിശ്ശബ്ദമായി പുറത്തേക്ക്‌ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആള്‍കൂട്ടത്തിനിടയില്‍ ആ ഭ്രാന്തന്‍ മാത്രം മഴയെ നോക്കി ചിരിച്ചു. സന്തോഷം കൊണ്ട്‌ വിടര്‍ന്ന അയാളുടെ ഹൃദയം ആ മുഖത്ത്‌ പ്രതിഫലിച്ചിരുന്നു.

"ആ മഴയുടെ സംഗീതം നിങ്ങള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചുവോ??"

അവിടെ കൂടിയിരുന്ന മുഴുവന്‍ ആളുകളേയും അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നത്‌ പോലെ അയാള്‍ സംസാരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.

ആരും ആയാളെ ഗൌനിച്ചില്ല. ചിലര്‍ ഒളികണ്ണിട്ട്‌ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ മുഖം ഞാനറിയാതെ അയാളുടെ നേര്‍ക്ക്‌ തിരിഞ്ഞു.

"ഈ സംഗീതത്തിന്റെ താളം ഒന്ന് പിഴച്ചാല്‍ പിന്നെ ജീവിതങ്ങളില്ല..!! ഈ സംഗീതം പെയ്തൊഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ വികാരങ്ങളില്ല..!!"

അയാള്‍ മഴയുടെ സംഗീതത്തെ കുറിച്ച്‌ വാചാലനായി. "കല്ലിലും മണ്ണിലും വിരല്‍ മീട്ടി സപ്തസ്വരങ്ങള്‍ വിരിയിക്കുന്ന പ്രകൃതിയുടെ മായാവിരലുകള്‍..! ഈ സംഗീതത്തിനു സത്യത്തിന്റെ നിഷ്കളങ്കതയുണ്ട്‌.. ഇവയ്ക്ക്‌ ആസ്വാദനത്തിന്റെ കുളിരുണ്ട്‌. ഒരു ദ്രുതതാളമായി പെയ്തൊഴിഞ്ഞ്‌, ശാന്തമായി മനുഷ്യമനസ്സിലേക്ക്‌ ഒഴുകുന്ന പ്രണയസംഗീതം പോലെ..!!" തന്റെ വാക്കുകള്‍ മഴയുടെ സംഗീതത്തില്‍ അലിഞ്ഞില്ലാതാകുകയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ഏതോ ഒരു നിമിഷത്തില്‍ എന്തൊക്കെയോ സ്വയം പിറുപിറുത്ത്‌ കൊണ്ട്‌ അയാള്‍ ആര്‍ത്തിരമ്പുന്ന മഴയ്ക്കിടയിലൂടെ അതിവേഗം ഇറങ്ങി നടന്നു. പിന്നീടെപ്പോഴോ, മഴ തോര്‍ന്നപ്പോള്‍ നേരം വളരെ ഇരുട്ടിയിരുന്നു.

ദിനങ്ങള്‍ കൊഴിയും തോറും ആ ഭ്രാന്തനോടുള്ള അഭിനിവേശം ഏറി വന്നു. ഒരിക്കല്‍ ആ ഭ്രാന്തന്‍ ചുരുട്ടി എറിഞ്ഞ ഒരു കടലാസു തുണ്ടില്‍ ഞാന്‍ ഇങ്ങനെ വായിച്ചു. "ജീവിതത്തിന്റെ പുസ്തകത്താളുകളില്‍ വികാരങ്ങളുടെ മഷിത്തണ്ടു കൊണ്ട്‌ ചരിത്രം തിരുത്തി എഴുതാന്‍ നിന്റെ മനസ്സാക്ഷിയ്ക്ക്‌ കഴിവുണ്ടോ?? ഇല്ല... പിന്നെ?? ആയുസ്സിന്റെ കല്‍പടവുകള്‍ ഇനിയും ശേഷിക്കുന്നു. കാലത്തിന്റെ പൊടിക്കാറ്റില്‍ മറഞ്ഞു പോകാത്ത സത്യങ്ങള്‍ ഈ ഭൂമിയില്‍ ഇല്ല. വീണ്ടും അവയെ ചികയാന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ ഓര്‍മകള്‍ക്ക്‌ കൈപേറുന്നു.."

ഒരു ഭ്രാന്തന്റെ തൂലികയില്‍ നിന്നും ഉതിര്‍ന്ന വാക്കുകള്‍..! അയാളെ കൂടുതല്‍ അറിയണമെന്ന് മനസ്സ്‌ വെമ്പി.

ഒരിക്കല്‍ സന്ദര്‍ശകരുടെ പരിഹാസ്യം ഗൌനിക്കാതെ ഞാന്‍ അയാളുടെ അടുക്കല്‍ ചെന്നിരുന്നു. ഞാന്‍ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി. ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക്‌ മാത്രം അയാള്‍ സംസാരിച്ചു. അറിയാനാഗ്രഹിച്ചത്‌ പലതും ചോദിച്ചു. അയാള്‍ പല പല ഉത്തരങ്ങള്‍ തന്നു.

"എഴുതാറുണ്ടോ..?" അയാള്‍ ആദ്യമായി എന്നൊട്‌ ചോദിച്ചു.

"ഇല്ല.. ആഗ്രഹമുണ്ട്‌.." ഞാന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു.

"വായിക്കണം.. വായനയുടെ ഉപോല്‍പന്നമാണു എഴുത്ത്‌.."

സംസാരിക്കുന്നതിനിടയില്‍ അയാളൂടെ അടുത്ത്‌ കിടന്നിരുന്ന 'നിന്ദിതരും പീഡിതരും' എന്ന ദസ്തയേവ്സ്കിയുടെ പുസ്തകം കൈയിലെടുത്ത്‌ വെറുതെ മറിച്ചു നോക്കി.

"വായിച്ചിട്ടുണ്ടോ..??" അയാള്‍ എന്നെ നോക്കി ചോദിച്ചു.

"ഇല്ല.."

"വായിക്കണം..! പ്രണയത്തിന്റെ അനാഥത്വമെന്തെന്ന് നിനക്ക്‌ മനസ്സിലാകും. വ്രണപ്പെട്ട ഹൃദയത്തിലെ വേദന മുഴുവന്‍ മഷിയായി ഉപയോഗിച്ചിട്ടും, മരണം വരെ മനസ്സു നീറി ജീവിക്കേണ്ടി വന്ന ദസ്തയേവ്സ്കിയെ പോലെയുള്ള എഴുത്തുകാര്‍ വിശ്വസാഹിത്യത്തില്‍ കുറവാണു."

ഒരു ഭ്രാന്തന്റെ കേള്‍വിക്കാരനായി ഇരിക്കുന്ന എന്നെ നോക്കി രണ്ട്‌ 'മനുഷ്യര്‍' അതിലൂടെ കടന്നു പോയി.

"ഖലീല്‍ ജിബ്രാന്‍ ഒരിക്കല്‍ പറഞ്ഞില്ലേ.. പ്രണയം മനുഷ്യനെ അക്ഷരങ്ങളുടേയും വാക്കുകളുടേയും അടിമയാക്കുന്നു എന്ന്..! ദസ്തയേവ്സ്കി അത്തരത്തിലൊരു അടിമയാണു. സ്വപ്നത്തില്‍ കോറിയിട്ട നടാഷയെന്ന തന്റെ പെണ്ണിന്റേയും അവളുടെ കാമുകന്റേയും രക്ഷയ്ക്കായി ഇറങ്ങി തിരിച്ച വാനിയയുടെ നിസ്വാര്‍ത്ഥ പ്രണയം... മുറിപ്പെട്ട ആ ഹൃദയത്തിലേക്ക്‌ ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാന്‍ സാധിക്കാതെ പോയ സ്വാര്‍ത്ഥതയുടെ സ്ത്രീരൂപം നടാഷയിലൂടെ നിനക്ക്‌ 'നിന്ദിതരും പീഡിതരും' എന്ന പുസ്തകത്തില്‍ കാണാം... ഷേക്സ്പിയറിന്റെ വാക്കൂകള്‍ എത്ര അന്വര്‍ത്ഥമാകുന്നു.. സ്ത്രീ തന്നെയാണു ചാപല്യം..!!"

ആ ഭ്രാന്തന്റെ വായനാശീലത്തിനു മുന്നില്‍ ഒരു നിമിഷം എന്റെ ശിരസ്സ്‌ താഴ്ന്നു.

"താങ്കള്‍ എഴുതുമല്ലേ..?" ഞാന്‍ വെറുതെ ചോദിച്ചു.

അയാള്‍ ചിരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അയാളുടെ ചിരിയുടെ നീളം ഏറി വന്നപ്പോള്‍, ഒരു യഥാര്‍ത്ഥ ഭ്രാന്തന്റെ ചിത്രം എന്റെ മനസ്സില്‍ ഓടിയിറങ്ങി.

"എഴുതാറുണ്ട്‌.. ഒരു ഭ്രാന്തന്റെ ജല്‍പനങ്ങള്‍.." ചിരി പെട്ടെന്ന് നിര്‍ത്തി കൊണ്ട്‌ അയാള്‍ തുടങ്ങി."സ്വയമൊരു വീരയോദ്ധാവായി കരുതി, ലോകം തനിക്കു വേണ്ടി കാത്തുനില്‍ക്കുകയാണെന്ന് വിശ്വസിച്ച മട്ടൊരു ഡോണ്‍ ക്വിക്സോട്ട്‌..

"ഒരു നിമിഷം സെര്‍വാന്റിസിന്റെ ഡോണ്‍ ക്വിക്സോട്ടിനെ ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തു. 'അപമാനിതനും ദുഃഖിതനുമായി, അവസാനം തനിക്ക്‌ വിവേകം ഉദിച്ചുവെന്ന് വിളിച്ചു കൂവുന്ന ഡോന്‍ ക്വിക്സോട്ട്‌..!! അതെ.. ഇയാള്‍ മട്ടൊരു ഡോണ്‍ ക്വിക്സോട്ട്‌ തന്നെ..!! ഇവിടെ ആരാണു ഭ്രാന്തന്‍.. ആരാണു ജ്ഞാനി...???' എന്റെ ചിന്തകള്‍ സംഘര്‍ഷഭരിതമായി.

ഏറെ നേരത്തെ മൌനത്തിനു ശേഷം വല്ലാത്തൊരു ആവേശത്തോടെ ഞാന്‍ അയാളോട്‌ കുടുംബത്തെ കുറിച്ച്‌ ചോദിച്ചു. അയാള്‍ കണ്ഠനാളത്തിലെ മുഴുവന്‍ ശബ്ദവുമെടുത്ത്‌ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

"ഒരു ഭ്രാന്തനോട്‌ കുടുംബത്തെ കുറിച്ച്‌ ചോദിക്കാന്‍ മാത്രം വിഡ്ഢിയോ നീ..??"ഒരു നാടകനടന്റെ സംഭാഷണരീതിയെ അനുസ്മരിപ്പിക്കും വിധം അയാള്‍ അട്ടഹസിച്ചു കൊണ്ട്‌ ചോദിച്ചു. ദൂരങ്ങളില്‍ നില്‍ക്കുന്ന മറ്റു സന്ദര്‍ശകര്‍ ഞങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റ്‌ നടക്കാന്‍ ഒരുമ്പെട്ടു. അയാള്‍ എന്റെ കൈതണ്ടയില്‍ കടന്നു പിടിച്ചു.

"പേടിക്കേണ്ട.. ഞാന്‍ ഒന്നും ചെയ്യില്ല." അയാളുടെ ദൈന്യതയിലേക്ക്‌ മാറിയ മുഖം കണ്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ വീണ്ടും അവിടെ ഇരുന്നു. വല്ലാത്തൊരു നെടുവീര്‍പ്പോടെ അയാള്‍ തുടര്‍ന്നു. "അപരിചിതമായ നഗരത്തിലൂടെ ദിശയറിയാതെ അലയുന്ന പരാജിതനും നിസ്സഹായനുമായ മനസ്സ്‌. സ്വന്തത്തോട്‌ തന്നെ സഹതാപം തോന്നുന്ന നിമിഷങ്ങള്‍.. തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍ പാഴായും ശൂന്യമായും കിടക്കുന്ന ആയുസ്സിന്റെ താളുകള്‍..! ഭാവിയുടെ ചോദ്യക്കടലാസിലേക്ക്‌ ഉത്തരം കിട്ടാതെ പകച്ചു നോക്കുന്ന മനസ്സ്‌. ആശങ്കകളുടെ ചതുപ്പില്‍ താണു ശ്വാസം മുട്ടിയ മനസ്സിനു എറിഞ്ഞു കിട്ടിയ പിടിവള്ളിയായിരുന്നു, സ്വയം സൃഷ്ടിച്ച എന്റെ അക്ഷരങ്ങള്‍.. ഭ്രാന്തമായ മനസ്സുമായി പയ്യാമ്പലം ബീച്ചിലെ ഒരു കോണില്‍ ഈ തണല്‍ മരത്തിനു കീഴില്‍ ഏകാകിയായി ഇരുന്നപ്പോള്‍ ആരോ വിളിച്ചു.. 'ഭ്രാന്തന്‍'. സന്ധ്യ മയങ്ങി എല്ലാവരും തിരിച്ചു പോയാലും, തണല്‍മരത്തിനു കീഴിലെ ഈ പുല്‍തകിടിയില്‍ ഞാനുണ്ടാകും. നിസ്സഹായനായ ഒരു ശില്‍പം പോലെ.." പിന്നീട്‌ അയാള്‍ ഒരു ഗാഡനിശ്വാസത്തില്‍ നിശ്ശബ്ദമായി.

ചേര്‍ത്ത്‌ പിടിച്ച കാല്‍മുട്ടുകള്‍ക്ക്‌ മുകളില്‍ താടി വെച്ച്‌ അയാള്‍ അനന്തതയിലേക്ക്‌ നോക്കിയിരുന്നു. ആ കണ്ണുകളില്‍ നീര്‍ക്കണങ്ങള്‍ ഉരുണ്ട്‌ കൂടുന്നത്‌ ഞാന്‍ കണ്ടു. പെട്ടെന്ന്, വളരെ പെട്ടെന്ന്, അയാള്‍ തന്റെ തുകല്‍ സഞ്ചിയും പുസ്തകവുമെടുത്ത്‌ കടല്‍തീരം ലക്ഷ്യം വെച്ച്‌ അതിവേഗം നടന്നു. മസ്തിഷ്കത്തിലെ മുഴുവന്‍ അമര്‍ഷവും ഭൂമിയോട്‌ തീര്‍ക്കുന്നത്‌ പോലെ. ഈ ഭൂമിയില്‍ അയാളുടേത്‌ പോലെ നിര്‍മലവും സത്യസന്ധവുമായ മറ്റൊരു ഹൃദയമില്ല എന്നു തോന്നിയ നിമിഷങ്ങള്‍.

ദിനങ്ങള്‍ കടന്നു പോയി. ഓരോ ദിനവും പലതും ചെയ്യണമെന്ന് മനസ്സിലുറച്ചു. ഒന്നും ചെയ്തില്ല. കടന്നു പോയ പകലുകളെ ഓര്‍ത്തുള്ള നഷ്ടബോധം മനസ്സില്‍ തളം കെട്ടി നിന്നു. ആയുസ്സിന്റെ യാത്രയ്കാരനു കാത്തു നില്‍ക്കാന്‍ സമയമില്ല. ദിനങ്ങള്‍ കഴിയുന്തോറും ആ ഭ്രാന്തനുമായി കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ അടുത്തു.

അന്നും ആ ഭ്രാന്തനേയും പ്രതീക്ഷിച്ച്‌ പയ്യാമ്പലം ബീച്ചിലേക്ക്‌ ധൃതി വെച്ച്‌ നടന്നു. പൂന്തോട്ടാത്തിലെ അയാളുടേത്‌ മാത്രമായിരുന്ന ആ തണല്‍മരത്തിനു കീഴില്‍ അയാളെ കണ്ടില്ല. കുറച്ചപ്പുറത്ത്‌ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന തുറന്ന ഓഡിറ്റോറിയത്തിനു മുന്നില്‍ ഒരാള്‍ക്കൂട്ടം കണ്ടു. കേരളത്തിലെ പ്രമുഖനായ ഒരു സാഹിത്യകാരന്റെ ഉല്‍ഘാടന പ്രസംഗം അവസാന ഘട്ടത്തിലേക്ക്‌ അടുക്കുകയാണു. കണ്ണൂരിലെ ഒരു പുതു-എഴുത്തുകാരനുള്ള അവാര്‍ഡ്‌ ദാന ചടങ്ങാണതെന്ന്, വേദിയില്‍ കണ്ട ബാനറില്‍ നിന്നും മനസ്സിലായി. ഞാന്‍ ആ ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിനിടയിലേക്ക്‌ കയറി ചെന്നു. പരിപാടി ശ്രദ്ധിക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ എന്റെ സുഹൃത്തിനെ ആ ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിനിടയില്‍ ചികയുകയായിരുന്നു എന്റെ കണ്ണുകള്‍. ഉദ്ദേശം സാധിക്കാതെ ഓരോരുത്തരെയായി വകഞ്ഞു മാറ്റി ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിനിടയില്‍ നിന്നും പുറത്തേക്ക്‌ കടക്കുമ്പോള്‍, എന്റെ മനസ്സില്‍ നിരാശ തളം കെട്ടി കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

കടല്‍ക്കരയിലേക്ക്‌ നീങ്ങാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണു ഞാന്‍ അത്‌ കണ്ടത്‌. കടല്‍ക്കരയിലെ ഒരു ഭാഗത്ത്‌ കൂടി നില്‍ക്കുന്ന വിജനമായ പാറക്കൂട്ടങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ അയാള്‍ തനിയെ ഇരിക്കുന്നു. എന്നത്തേയും പോലെ, തനിക്കു ചുട്ടും സംഭവിക്കുന്നതൊന്നും തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ കടലിനക്കരയിലേക്ക്‌ കണ്ണും നട്ട്‌...! ഞാന്‍ വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷത്തോടെ ആ ചെറിയ ചാറ്റല്‍മഴയ്ക്കിടയിലൂടെ അയാളെ ലക്ഷ്യം വെച്ച്‌ നടന്നു. എന്റെ പദനിസ്വരവും അഭിവാദ്യവും അയാളുടെ ശ്രദ്ധ എന്നിലേക്ക്‌ തിരിച്ചില്ല. 'പ്രവാചകനും' 'നിന്ദിതരും പീഡിതരും' 'ജഹനാരയും' ഒരു കൂട്ടം കടലാസുതുണ്ടുകളായി അയാള്‍ക്ക്‌ ചുറ്റും ചിതറി കിടക്കുന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈവിരലുകളില്‍ നിന്ന് പാറക്കൂട്ടങ്ങള്‍ക്കിടയിലേക്ക്‌ വീണ പേനയില്‍ നിന്നും താഴെ തളം കെട്ടി നില്‍ക്കുന്ന മഴവെള്ളത്തില്‍ മഷി പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദുഃഖസാന്ദ്രമായ ഒരു മൂകത അയാളുടെ മുഖത്ത്‌ ഞാന്‍ ദര്‍ശിച്ചു. മഴയില്‍ നനഞ്ഞ അയാളുടെ വസ്ത്രങ്ങള്‍ ആ ദേഹത്ത്‌ ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. മഴയ്ക്ക്‌ ശക്തി കൂടി വന്നു. പക്ഷെ, ഇന്നത്തെ മഴയില്‍ അയാള്‍ സംഗീതം ശ്രവിച്ചില്ല. ആ മഴത്തുള്ളികള്‍ക്ക്‌ അവഗണിക്കപ്പെട്ട കണ്ണുനീരിന്റെ ഗന്ധം ഞാന്‍ അറിഞ്ഞു.

പിന്നില്‍, അവാര്‍ഡുദാന ചടങ്ങിലെ സദസ്സില്‍ നിന്നുമുള്ള കൈയടി കേള്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.